რატომ ეშინია ბავშვს "ხმის ამოღება"?
ბოლო დროს ხშირად მომმართავენ მშობლები ერთი და იმავე საკითხით: „ბავშვს არ აქვს თავდაჯერებულობა, უჭირს გაკვეთილის მოყოლა, ეშინია შეცდომების დაშვების..."
ხშირად ეს არ არის ცოდნის ნაკლებობის ბრალი. ბავშვი ირჩევს დუმილს, რათა თავი დაიცვას იმედგაცრუებისგან.
როგორ დავეხმაროთ მას? აქ მნიშვნელოვანია მშობლისა და მასწავლებლის ერთობლივი მუშაობა.
რეკომენდაციები მშობლებს:
სახლი უსაფრთხოების ზონა
შეცვალეთ აქცენტები : ნუ ჰკითხავთ „რა ნიშანი მიიღე?". ჰკითხეთ: „რა იყო დღეს ყველაზე საინტერესო?" ;
გახდით მაგალითი - მოუყევით თქვენს მარცხზე. ბავშვმა უნდა დაინახოს, რომ უფროსებიც ცდებიან და სამყარო ამით არ ინგრევა;
ნუ შეუსწორებთ ყოველ სიტყვას - როცა ბავშვი სახლში გაკვეთილს გიყვებათ, აცადეთ აზრის დასრულება;
წაახალისეთ მცდელობა და არა შედეგი: „მიხარია, რომ ეს რთული ამოცანა მაინც ბოლომდე ამიხსენი&ქუოტ;;
დაასრულეთ შედარებები - არ შეადაროთ ბავშვი სხვას;
რეკომენდაციები მასწავლებლებს:
ნორმალიზება - ხშირად გაიმეორეთ კლასში: „შეცდომა ნიშნავს, რომ ჩვენ ვსწავლობთ", შეცდომა უნდა გახდეს დისკუსიის საგანი და არა გაკიცხვის მიზეზი;
"პაუზის" ტექნიკა- კითხვის დასმის შემდეგ აცადეთ ბავშვს 5-10 წამი. ბევრ ბავშვს დრო სჭირდება აზრების დასალაგებლად;
ინდივიდუალური მიდგომა - თუ ბავშვს საჯაროდ გამოსვლის ეშინია, თავიდან ნება დართეთ პასუხი გასცეს ადგილიდან ან მცირე ჯგუფებში მუშაობისას. ნელ-ნელა გაზარდეთ „აუდიტორია".
უკუკავშირის ფორმა - ნიშნის ნაცვლად, ფოკუსირება მოახდინეთ პროგრესზე. „გუშინდელთან შედარებით, დღეს ბევრად უკეთ ჩამოაყალიბე ეს აზრი".
გახსოვდეთ თავდაჯერებულობა არ არის თანდაყოლილი ნიჭი, ეს არის კუნთი, რომელსაც ყოველდღიური მხარდაჭერითა და უსაფრთხო გარემოთი ვავარჯიშებთ.