აზიმაკი / Azimac
- საერთაშორისო დასახელება (აქტიური ნივთიერება): azithromycin
- კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი: ანტიბაქტერიული საშუალებები → მაკროლიდები
- მწარმოებელი კომპანია: World Medicine ilac san ve tic as
- მწარმოებელი ქვეყანა: თურქეთი
- გამოშვების ფორმა: 500მგ აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი №3 (1X3)
- გაცემის რეჟიმი: II ჯგუფი (გაიცემა ფორმა N3 რეცეპტით)
საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება
აზითრომიცინი, Azithromycin
წამლის ფორმა
აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები.
აღწერილობა: მოგრძო ფორმის, ორმხრივ ამოზნექილი, აპკიანი გარსით დაფარული თეთრი ფერის ტაბლეტები, გამყოფი ნაზოლით ერთ მხარეს.
შემადგენლობა
აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი შეიცავს
მოქმედი ნივთიერება: აზითრომიცინი (აზითრომიცინის დიჰიდრატის ფორმით) 500 მგ.
დამხმარე ნივთიერებები: კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი ორფუძიანი, პრეჟელატინიზებული სახამებელი, ჰიდროქსიპროპილცელულოზა, კაჟბადის დიოქსიდი კოლოიდური უწყლო, ნატრიუმის ლაურილსულფატი, ნატრიუმის კროსკარმელოზა, მაგნიუმის სტეარატი, ლაქტოზა უწყლო.
გარსის შემადგენლობა: ოპადრი® თეთრი Y-1-7000 (ჰიპრომელოზა, მაკროგოლი 400, ტიტანის დიოქსიდი).
პრეპარატის ათქ კოდი J01FA10
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
ანტიბაქტერიული პრეპარატები სისტემური გამოყენებისათვის. მაკროლიდები.
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ფარმაკოდინამიკა
აზითრომიცინი არის აზალიდის ნახევრად სინთეზური წარმოებული ლაქტონის 15-წევრიანი რგოლით; აზალიდები მიეკუთვნება მაკროლიდური ანტიბიოტიკების ჯგუფს.
მოქმედების მექანიზმი
აზითრომიცინის მოქმედების მექანიზმი მდგომარეობს ბაქტერიების ცილის ბიოსინთეზის ინჰიბირებაში რიბოსომის 50S სუბერთეულთან შეკავშირების გზით; როგორც წესი, პრეპარატს აქვს ბაქტერიოსტატული მოქმედება.
ურთიერთკავშირი ფარმაკოკინეტიკასა და ფარმაკოდინამიკას შორის
აზითრომიცინის ეფექტურობა მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული „კონცენტრაცია-დრო“ მრუდის (AUC) ქვეშ არსებული ფართობის და მინიმალური მაინჰიბირებელი კონცენტრაციის (MIC) თანაფარდობაზე.
რეზისტენტობის მექანიზმები
აზითრომიცინის მიმართ მიკროორგანიზმების რეზისტენტობის განვითარების მექანიზმები:
ეფლუქსი - ციტოპლაზმურ მემბრანაში ეფლუქსური ტუმბოების რაოდენობის ზრდა, რომლებიც განაპირობებს მხოლოდ 14- და 15-წევრიანი მაკროლიდების გამოყოფას უჯრედიდან (ე.წ. M-ფენოტიპი);
სამიზნეების მოდიფიკაცია - 23S რიბოსომული რიბონუკლეინის მჟავის (23S რრნმ) მეთილირებისას მცირდება სამკურნალო პრეპარატის აფინურობა რიბოსომებთან შეკავშირების ადგილებისადმი, რის შედეგადაც ვლინდება რეზისტენტობა მაკროლიდების (M), ლინკოზამიდების (L) და B ჯგუფის სტრეპტოგრამინების (SB) მიმართ (ე.წ. MLSB-ფენოტიპი);
მაკროლიდების ფერმენტული ინაქტივაცია (აქვს მინიმალური კლინიკური მნიშვნელობა).
M-ფენოტიპს აქვს სრული ჯვარედინი რეზისტენტობა აზითრომიცინის, კლარითრომიცინის, ერითრომიცინის ან როქსითრომიცინის მიმართ, MLSB-ფენოტიპს დამატებით აღენიშნება ჯვარედინი რეზისტენტობა კლინდამიცინისა და სტრეპტოგრამინ B-ის მიმართ; ნაწილობრივი ჯვარედინი რეზისტენტობა აღინიშნება, ასევე 16-წევრიან მაკროლიდ სპირამიცინის მიმართ.
ზღვრული კონცენტრაციები
განმარტებები: S - მგრძნობიარე მიკროორგანიზმი სტანდარტული ექსპოზიციისას; I - მგრძნობიარე მიკროორგანიზმი მომატებული ექსპოზიციისას; R - რეზისტენტული მიკროორგანიზმი.
ანტიმიკრობული მგრძნობელობის ტესტირების ევროპული კომიტეტის (EUCAST) (ზღვრული მნიშვნელობები (ვერსია 13.0)) მონაცემების თანახმად, განზავების სტანდარტული სერიების გამოყენებით ჩატარებული კვლევების შედეგად დადგინდა შემდეგი მინიმალური მაინჰიბირებელი კონცენტრაციები აზითრომიცინის მიმართ მგრძნობიარე და რეზისტენტული მიკროორგანიზმებისათვის:
|
პათოგენური მიკროორგანიზმი |
S |
R |
|
Staphylococcus spp.* |
≤ 2 მგ/ლ |
> 2 მგ/ლ |
|
Streptococcus spp. (ჯგუფები A, B, C, G)* |
≤ 0,25 მგ/ლ |
> 0,25 მგ/ლ |
|
Streptococcus pneumoniae* |
≤ 0,25 მგ/ლ |
> 0,25 მგ/ლ |
|
Moraxella catarrhalis* |
≤ 0,25 მგ/ლ |
> 0,25 მგ/ლ |
|
Neisseria goпorrhoeae# |
≤ 1 მგ/ლ |
> 1 მგ/ლ |
ერითრომიცინი შეიძლება გამოყენებულ იქნას საცდელი ნივთიერების სახით, აზითრომიცინის მიმართ მგრძნობელობის დასადასტურებლად.
აზითრომიცინი ყოველთვის გამოიყენება სხვა ეფექტურ ანტიბიოტიკთან კომბინაციაში. ზღვრული კონცენტრაცია გამოითვლება ეპიდემიოლოგიური ზღვრული მნიშვნელობის (epidemiological cut-off value, ECOFF) საფუძველზე, რაც საშუალებას იძლევა განასხვავოს ველური ტიპის იზოლატები შემცირებული მგრძნობელობის მქონე იზოლატებისგან.
შეძენილი რეზისტენტობის გავრცელება
ბაქტერიების ცალკეული სახეობებისათვის შეძენილი რეზისტენტობის გავრცელება შეიძლება მერყეობდეს გეოგრაფიული რეგიონისა და დროის მიხედვით. ამასთან დაკავშირებით საჭიროა ინფორმაციის ფლობა მიკროორგანიზმების რეზისტენტობის შესახებ კონკრეტულ რეგიონში დროის გარკვეულ პერიოდში, განსაკუთრებით მძიმე ინფექციების სათანადოდ მკურნალობისთვის. იმ შემთხვევებში, როდესაც ბაქტერიების რეზისტენტული შტამების შესახებ ინფორმაციის გათვალისწინებით, აზითრომიცინის გამოყენების ეფექტურობა ეჭვს იწვევს, საჭიროა შესაბამისი სპეციალისტის კონსულტაცია. მძიმე ინფექციების მკურნალობისას ან მკურნალობის არაეფექტურობის შემთხვევაში, საჭიროა მიკრობიოლოგიური დიაგნოსტირების ჩატარება, რომელიც მიმართულია დაავადების გამომწვევი აგენტისა და აზითრომიცინის მიმართ მისი მგრძნობელობის დადგენაზე.
ქვემოთ მოცემულია მონაცემები ბოლო 5 წლის განმავლობაში აზითრომიცინის მიმართ შეძენილი რეზისტენტობის გავრცელების შესახებ (რეზისტენტობის მონიტორინგის ეროვნული პროექტების და კვლევების მონაცემების თანახმად, 2022 წლის აპრილის მდგომარეობით).
მიკროორგანიზმების ჩვეულებრივ მგრძნობიარე შტამები:
აერობული გრამდადებითი მიკროორგანიზმები - Mycobacterium avium*, Streptococcus pyogenes;
აერობული გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმები - Legionella pneumophila*, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae;
სხვა მიკროორგანიზმები - Chlamydia trachomatis*, Chlamydophila pneumoniae*, Mycoplasma pneumoniae*.
მიკროორგანიზმების შტამები, რომლებსაც აქვს რეზისტენტობის შეძენის უნარი (თერაპიის ეფექტურობა შეიძლება შემცირდეს):
აერობული გრამდადებითი მიკროორგანიზმები - Staphylococcus aureus (მეტიცილინ-მგრძნობიარე), Staphylococcus aureus (მეტიცილინ-რეზისტენტული)+, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae^.
მიკროორგანიზმების ბუნებრივად რეზისტენტული შტამები:
აერობული გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმები - Escherichia coli, Klebsiella spp., Pseudomonas aeruginosa.
დოკუმენტის გამოქვეყნების დროს, ფაქტობრივი მონაცემები არ იყო ხელმისაწვდომი; ლიტერატურული პირველწყაროები, ფუნდამენტური ნაშრომები და თერაპიის სახელმძღვანელოები შეიცავდა მონაცემებს მიკროორგანიზმების სავარაუდო მგრძნობელობის შესახებ.
მინიმუმ ერთ გეოგრაფიულ რეგიონში მაინც იზოლატების რეზისტენტობის დონე 50%-ზე მეტი იყო.
ინვაზიური დაავადებების დროს იზოლატების რეზისტენტობის დონე შეადგენდა 10%-ზე ნაკლებს.
ბავშვები და მოზარდები
ბავშვების მონაწილეობით ჩატარებული კვლევების თანახმად, აზითრომიცინი არ არის რეკომენდებული მალარიის სამკურნალოდ, არც მონოთერაპიის, არც კომბინირებული თერაპიის სახით ქლოროქინის ან არტემიზინინის შემცველ პრეპარატებთან ერთად, ვინაიდან დადგენილია, რომ აზითრომიცინი არ არის საკმარისად ეფექტური მალარიის საწინააღმდეგო პრეპარატებთან შედარებით, რომლებიც რეკომენდებულია გაურთულებელი მალარიის სამკურნალოდ.
ფარმაკოკინეტიკა
ბიოშეღწევადობა
პერორალურად მიღების შემდეგ აზითრომიცინი ნაწილდება სხეულის ყველა ქსოვილში, ბიოშეღწევადობა საშუალოდ შეადგენს დაახლოებით 37%-ს. ღია რანდომიზირებული ჯვარედინი კვლევის შედეგად 36 ჯანმრთელი მამაკაცის მონაწილეობით, რომლებიც უზმოზე იღებდნენ აზითრომიცინს დოზით 500 მგ აპკიანი გარსით დაფარული ორი ტაბლეტის ან ორი მყარი კაფსულის სახით, მიღებულ იქნა შემდეგი შედეგები:
|
ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები |
აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები 250 მგ |
მყარი კაფსულები 250 მგ |
|
მაქსიმალური კონცენტრაცია სისხლის შრატში (Cmax), მკგ/მლ (ვარიაბელობის კოეფიციენტი) |
0,51 (41,0%) 0,48* (48,6%) |
0,48 (39,7%) 0,45* (50,0%) |
|
Cmax-ის (Tmax-ის) მიღწევის დრო, საათები (ვარიაბელობის კოეფიციენტი) |
2,2 (40,3%) |
2,1 (37,0%) |
|
AUC0-72, მკგ∙სთ/მლ (ვარიაბელობის კოეფიციენტი) |
4,26 (27,8%) 4,12* (18,4%) |
4,06 (29,5%) 3,91* (21,7%) |
საშუალო ლოგარითმული მნიშვნელობა.
შეწოვა
აზითრომიცინის პერორალურად მიღების შემდეგ, Cmax მიიღწევა 2-3 საათის შემდეგ; პრეპარატის ნახევარგამოყოფის საბოლოო პერიოდი, როგორც წესი, შეესაბამება ქსოვილებიდან ნახევარგამოყოფის პერიოდს და შეადგენს 2-4 დღეს. ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წელს გადაცილებული) 5 დღიანი გამოყენების შემდეგ აზითრომიცინის AUC-ის მაჩვენებლები ოდნავ მეტი იყო ასეთებთან შედარებით 40 წლამდე ასაკის პაციენტებში. ამ გარემოების კლინიკური მნიშვნელობა მინიმალურია; პრეპარატის დოზის კორექცია არ არის საჭირო.
ცხოველებზე ჩატარებული კვლევების დროს აღინიშნა აზითრომიცინის მაღალი კონცენტრაცია ფაგოციტებში; ექსპერიმენტული კვლევებისას, ასევე დადგინდა, რომ ფაგოციტებში აქტიური ფაგოციტოზის დროს ვლინდებოდა სამკურნალო პრეპარატის უფრო მაღალი კონცენტრაცია, ვიდრე არასტიმულირებულ ფაგოციტებში. ექსპერიმენტული მოდელის გამოყენებით ცხოველებზე ჩატარებული კვლევისას, აზითრომიცინის უფრო მაღალი კონცენტრაცია აღინიშნა ინფექციის განვითარების ადგილზე.
არახაზოვნება
კვლევის მონაცემები მიუთითებს, რომ აზითრომიცინის ფარმაკოკინეტიკა თერაპიულ დიაპაზონში არის არახაზოვანი.
განაწილება
აზითრომიცინის კონცენტრაციები ორგანიზმის ქსოვილებში 50-ჯერ მეტია, ვიდრე სისხლის პლაზმაში, რაც ქსოვილის მიმართ პრეპარატის მაღალი აფინურობის ნიშანია. სამიზნე ქსოვილებში, როგორიცაა ფილტვები, ნუშისებრი და წინამდებარე ჯირკვალი, 500 მგ ერთჯერადი დოზის მიღების შემდეგ აზითრომიცინის კონცენტრაცია აღემატება MIC90-ს ინფექციის სავარაუდო პათოგენებისათვის.
აზითრომიცინის სისხლის პლაზმის ცილებთან შეკავშირების ხარისხი დამოკიდებულია სისხლის პლაზმაში სამკურნალო პრეპარატის კონცენტრაციაზე და შეადგენს 12%-ს 0,5 მკგ/მლ-ის შემთხვევაში და 52%-ს 0,05 მკგ/მლ-ის შემთხვევაში. განაწილების მოცულობა წონასწორულ მდგომარეობაში საშუალოდ არის 31,1 ლ/კგ.
გამოყოფა
12 მოხალისის მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევაში, რომლებიც იღებდნენ 500 მგ აზითრომიცინს დღე-ღამეში ინფუზიის სახით 1 საათის განმავლობაში (კონცენტრაცია 1 მგ/მლ) 5 დღის მანძილზე, დადგინდა, რომ 24 საათის განმავლობაში შარდით გამოიყოფოდა პირველი დოზის მიღების შემდეგ სამკურნალო პრეპარატის დაახლოებით 11%, ხოლო მეხუთე დოზის შემდეგ - 14%. ზემოთ მოცემული პროცენტული მაჩვენებლები აღემატება ასეთებს აზითრომიცინის პერორალურად მიღებისას (სამკურნალო პრეპარატის 6% გამოიყოფა ორგანიზმიდან შარდით შეუცვლელი სახით), ინტრავენურად შეყვანისას სამკურნალო პრეპარატის დოზის დაახლოებით 12% გამოიყოფა შეუცვლელი სახით 3 დღის განმავლობაში, უმეტესი ნაწილი პირველი 24 საათის განმავლობაში. პერორალურად მიღების შემდეგ აზითრომიცინი გამოიყოფა უპირატესად ნაღველით. ნაღველში აღინიშნა შეუცვლელი აზითრომიცინის ძალიან მაღალი კონცენტრაცია, ასევე 10 მეტაბოლიტი, რომლებიც წარმოიქმნება N- და O- დემეთილირების, დეზოზამინის და აგლიკონის რგოლის ჰიდროქსილირების და კლადინოზური კონიუგატის გახლეჩვის შედეგად. შესაბამისი კვლევების მონაცემები მიუთითებს, რომ მეტაბოლიტები მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენენ აზითრომიცინის ანტიმიკრობულ აქტივობაზე.
ურთიერთკავშირი ფარმაკოკინეტიკასა და ფარმაკოდინამიკას შორის
არაჰოსპიტალური პნევმონიით დაავადებულ პაციენტებში, რომლებიც ყოველდღიურად 2-5 დღე-ღამის მანძილზე იღებდნენ აზითრომიცინით თერაპიას 500 მგ დოზით 1 საათიანი ინტრავენური ინფუზიის სახით (კონცენტრაცია 2 მგ/მლ), საშუალო Cmax იყო 3,63±1,60 მკგ/მლ, ხოლო AUC24-ის მნიშვნელობა შეადგენდა 9,60±4,80 მკგ∙სთ/მლ.
იმ სუბიექტებში, რომლებიც იღებდნენ აზითრომიცინის 500 მგ-ს 3 საათიანი ინტრავენური ინფუზიის სახით (კონცენტრაცია 1 მგ/მლ), Cmax-ის და AUC24-ის საშუალო მნიშვნელობები შეადგენდა 1,14±0,14 მკგ/მლ და 8,03±0,86 მკგ∙სთ/მლ, შესაბამისად.
პაციენტები თირკმელების ფუნქციის დარღვევებით
პაციენტებში რომელთაც გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე 10-დან 80 მლ/წთ-მდე აქვთ, ერთჯერადი 1000 მგ პერორალური დოზის მიღების შემდეგ აზითრომიცინის ფარმაკოკინეტიკა არ შეცვლილა. შეინიშნებოდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები მკურნალობის ჯგუფებს შორის, რომელთა გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე შეადგენდა 10 მლ/წთ-ზე ნაკლებს და 80 მლ/წუთზე მეტს, AUC0-120 (8,8 მკგ.სთ/მლ 11,7 მკგ∙სთ/მლ-ს წინააღმდეგ), Cmax (1,0 მკგ/მლ 1,6 მკგ/მლ-ს წინააღმდეგ) და კლირენსი (2,3 მლ/წთ/კგ 0,2 მლ/წთ/კგ-ის წინააღმდეგ).
პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევებით
არ არსებობს მონაცემები, რომლებიც მიუთითებს სისხლის შრატში აზითრომიცინის ფარმაკოკინეტიკის ცვლილებების შესახებ ღვიძლის მსუბუქი (კლასი A ჩაილდ-პიუს სკალის მიხედვით) და ზომიერი (კლასი B ჩაილდ-პიუს სკალის მიხედვით) სიმძიმის ხარისხის დარღვევების მქონე პაციენტებში, ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებთან შედარებით. ასეთ პაციენტებში იზრდება აზითრომიცინის თირკმლისმიერი კლირენსი, რაც შესაძლოა წარმოადგენს კომპენსატორულ მექანიზმს სამკურნალო პრეპარატის ღვიძლისმიერი ექსკრეციის შემცირების ფონზე.
გამოყენების ჩვენებები
აზიმაკი ნაჩვენებია აზითრომიცინის მიმართ მგრძნობიარე პათოგენური მიკროორგანიზმებით გამოწვეული ინფექციების სამკურნალოდ:
ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები, მათ შორის სინუსიტი, ფარინგიტი, ტონზილიტი;
ქვედა სასუნთქი გზების ინფექციები, მათ შორის ბრონქიტი და პნევმონია;
მწვავე შუა ოტიტი;
კანისა და რბილი ქსოვილების ინფექციები;
სქესობრივი გზით გადამდები გაურთულებელი ინფექციები, გამოწვეული Chlamydia trachomatis ან Neisseria gonorrhoeae (შტამები, რომლებსაც არ აქვს მრავლობითი წამლისმიერი რეზისტენტობა).
მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული ინფორმაცია, რომელიც მოცემულია ოფიციალურ სახელმძღვანელოებში ანტიბაქტერიული საშუალებების სათანადო გამოყენების შესახებ.
გამოყენების წესი და დოზები
აზითრომიცინი სხვა ანტიბიოტიკებისგან ორგანიზმის ქსოვილებისადმი მაღალი აფინურობით განსხვავდება. ქსოვილებში სამკურნალო საშუალების კონცენტრაციები თითქმის 50-ჯერ აღემატება ასეთებს სისხლის შრატში, ხოლო ქსოვილებიდან ნახევარგამოყოფის პერიოდი 2-4 დღის ფარგლებში მერყეობს. ამის გამო მნიშვნელოვანი განსხვავებებია აზიმაკის (აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები) და სხვა ანტიმიკრობული საშუალებების დოზირების რეჟიმებს შორის.
დოზირება
მოზრდილები, ხანდაზმული პაციენტები და მოზარდები, რომელთა სხეულის წონა აღემატება 45 კგ-ს
აზითრომიცინის საერთო დოზა შეადგენს 1500 მგ-ს შემდეგი ინფექციური დაავადებების სამკურნალოდ:
ზედა და ქვედა სასუნთქი გზების ინფექციები;
მწვავე შუა ოტიტი;
კანისა და რბილი ქსოვილების ინფექციები.
საერთო დოზის მიღება შესაძლებელია მკურნალობის 3-დღიანი ან 5-დღიანი სქემის შესაბამისად.
მკურნალობის 3-დღიანი სქემა
500 მგ აზითრომიცინი (1 ტაბლეტი) 1-ჯერ დღე-ღამეში 3 დღის განმავლობაში.
მკურნალობის 5-დღიანი სქემა (შეიძლება გამოყენებულ იქნას ალტერნატიული ვარიანტის სახით)
500 მგ აზითრომიცინი ერთხელ დღე-ღამეში თერაპიის პირველ დღეს (1 ტაბლეტი) და 250 მგ აზითრომიცინი (½ ტაბლეტი) ერთხელ დღე-ღამეში შემდეგი 4 დღის განმავლობაში.
არსებობს საკმარისი მონაცემები, რომლებიც პნევმონიის სამკურნალოდ აზითრომიცინის 5-დღიანი სქემის ეფექტურობას ადასტურებს; უმეტეს შემთხვევაში, 3-დღიანი სქემა, ასევე ეფექტურია.
აზითრომიცინის დოზები სქესობრივი გზით გადამდები გაურთულებელი ინფექციების სამკურნალოდ:
ინფექციები, გამოწვეული Chlamydia trachomatis - საერთო დოზა შეადგენს 1000 მგ-ს (ერთჯერადი მიღება);
ინფექციები, გამოწვეული Neisseria goporrhoeae-ის მგრძნობიარე შტამებით - რეკომენდებული დოზა შეადგენს 1000 მგ-ს ან 2000 მგ-ს (250 მგ ან 500 მგ ცეფტრიაქსონთან კომბინაციაში) მკურნალობის ეროვნული კლინიკური გზამკვლევების შესაბამისად (იმ შემთხვევაში, თუკი პაციენტებს აქვთ ალერგია პენიცილინებზე და/ან ცეფალოსპორინებზე, გასათვალისწინებელია ინფორმაცია, რომელიც მოცემულია მკურნალობის ეროვნულ კლინიკურ გზამკვლევებში).
ხანდაზმული ასაკის პაციენტები
ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში პრეპარატი უნდა იქნას გამოყენებული იმავე დოზებით, რაც მოზრდილებში. ხანდაზმულ პაციენტებს შეიძლება ჰქონდეთ მიდრეკილება გულის არითმიების განვითარებისადმი, ამიტომ ასეთ პაციენტებში აზიმაკის გამოყენებისას განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო გულის არითმიების და „პირუეტის“ ტიპის პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის განვითარების რისკის გამო.
ბავშვები და მოზარდები
45 კგ-ზე ნაკლები წონის მქონე ბავშვებსა და მოზარდებში რეკომენდებულია აზიმაკის მიღება სუსპენზიის სახით (აზიმაკის ფხვნილი პერორალური სუსპენზიის მოსამზადებლად).
პაციენტები თირკმელების ფუნქციის დარღვევებით
პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის დარღვევებით, რომელთა გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარეა 10-80 მლ/წთ, პრეპარატის დოზის კორექცია არ არის საჭირო.
პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევებით
ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის ხარისხის დარღვევების მქონე პაციენტებში სამკურნალო პრეპარატის დოზის კორექცია არ არის საჭირო.
მიღების წესი
ტაბლეტები მიიღება შიგნით, ისინი უნდა გადაიყლაპოს მთლიანად, საკმარისი რაოდენობის სითხის მიყოლებით. ტაბლეტების მიღება შეიძლება საკვების მიღების მიუხედავად.
უკუჩვენებები
მომატებული მგრძნობელობა აზითრომიცინის, ერითრომიცინის, ნებისმიერი სხვა მაკროლიდის ან კეტოლიდური ანტიბიოტიკების ან პრეპარატის რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ.
არასასურველი რეაქციები
ქვემოთ ჩამოთვლილია არასასურველი რეაქციები MedDRA-ის სისტემურ-ორგანული კლასების მიხედვით. არასასურველი რეაქციების სიხშირის პარამეტრები განისაზღვრება შემდეგნაირად: ძალიან ხშირი (≥1/10); ხშირი (≥1/100, მაგრამ <1/10); არახშირი (≥1/1000, მაგრამ <1/100); იშვიათი (≥1/10000, მაგრამ <1/1000); ძალიან იშვიათი (<1/10000); სიხშირე უცნობია (არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემებით).
არასასურველი რეაქციები აღინიშნა კლინიკურ კვლევებში მონაწილე პაციენტთა დაახლოებით 13%-ში; ყველაზე ხშირად ვლინდებოდა დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ.
არასასურველი რეაქციები, რომლებიც აღინიშნა კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგულ პერიოდში და დაკავშირებულია ან შესაძლოა დაკავშირებული იყოს აზითრომიცინის გამოყენებასთან
ინფექციური და პარაზიტული დაავადებები: არახშირი - კანდიდოზი, ვაგინალური ინფექციები, პნევმონია, სოკოვანი ინფექციები, ბაქტერიული ინფექცია, ფარინგიტი, გასტროენტერიტი, რესპირატორული დაავადებები, რინიტი, პირის ღრუს კანდიდოზი; სიხშირე უცნობია - ფსევდომემბრანული კოლიტი.
დარღვევები სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ: არახშირი - ლეიკოპენია, ნეიტროპენია, ეოზინოფილია; სიხშირე უცნობია - თრომბოციტოპენია, ჰემოლიზური ანემია.
დარღვევები იმუნური სისტემის მხრივ: არახშირი - ანგიონევროზული შეშუპება, მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები; სიხშირე უცნობია - მძიმე (ზოგჯერ სიცოცხლისათვის საშიში) ანაფილაქსიური რეაქციები (მაგ., ანაფილაქსიური შოკი).
დარღვევები ნივთიერებათა ცვლის და კვების მხრივ: არახშირი - ანორექსია.
დარღვევები ფსიქიკის მხრივ: არახშირი - ნევროზულობა, უძილობა; იშვიათი - აჟიტაცია; სიხშირე უცნობია - აგრესია, შფოთვა, ბოდვა, ჰალუცინაციები.
დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ: ხშირი - თავის ტკივილი; არახშირი - თავბრუსხვევა, ძილიანობა, გემოს დარღვევა, პარესთეზია; სიხშირე უცნობია - გონების დაკარგვა, კრუნჩხვები, ჰიპესთეზია, ფსიქომოტორული აგზნება, ყნოსვის/გემოს დაკარგვა, პაროსმია, მიასთენია გრავისი.
დარღვევები მხედველობის ორგანოს მხრივ: არახშირი - მხედველობის დარღვევა.
დარღვევები სმენის ორგანოს მხრივ და ლაბირინთული დარღვევები: არახშირი - დარღვევები სმენის ორგანოს მხრივ, ვერტიგო; სიხშირე უცნობია - სმენის დაქვეითება, სიყრუის და/ან ტინიტუსის ჩათვლით.
დარღვევები გულის მხრივ: არახშირი - პალპიტაცია; სიხშირე უცნობია - „პირუეტის“ ტიპის პარკუჭოვანი ტაქიკარდია, არითმიები, პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის ჩათვლით, QT ინტერვალის გახანგრძლივება ელექტროკარდიოგრამაზე.
დარღვევები სისხლძარღვების მხრივ: არახშირი - ალები; სიხშირე უცნობია - არტერიული ჰიპოტენზია.
დარღვევები სასუნთქი სისტემის, გულმკერდისა და შუასაყრის ორგანოების მხრივ: არახშირი - ქოშინი, ცხვირიდან სისხლდენა.
დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: ძალიან ხშირი - დიარეა; ხშირი - ღებინება, ტკივილი მუცლის არეში, გულისრევა; არახშირი - ყაბზობა, მეტეორიზმი, დისპეფსია, გასტრიტი, დისფაგია, მუცლის შებერილობა, პირის სიმშრალე, ბოყინი, წყლულოვანი სტომატიტი, ნერწყვის სეკრეციის მომატება, თხევადი განავალი; სიხშირე უცნობია - პანკრეატიტი, ენის ფერის შეცვლა.
დარღვევები ღვიძლისა და სანაღვლე გზების მხრივ: იშვიათი - ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა, სიყვითლე, ქოლესტაზი; სიხშირე უცნობია - ღვიძლის უკმარისობა (იშვიათ შემთხვევებში ლეტალური გამოსავლით), ჰეპატიტი, ღვიძლის ნეკროზი.
დარღვევები კანისა და კანქვეშა ქსოვილების მხრივ: არახშირი - გამონაყარი, ქავილი, ჭინჭრის ციება, დერმატიტი, კანის სიმშრალე, მომატებული ოფლიანობა; იშვიათი - ფოტომგრძნობელობის რეაქციები, მწვავე გენერალიზებული ეგზანთემატოზური პუსტულოზი, წამლისმიერი რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით, (არასასურველი მოვლენების სიხშირის შეფასებისას გამოყენებულ იქნა „სამთა წესი“); სიხშირე უცნობია - სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, მულტიფორმული ერითემა.
დარღვევები ძვალ-კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ: არახშირი - ოსტეოართრიტი, მიალგია, ტკივილი ზურგის არეში, ტკივილი კისრის არეში; სიხშირე უცნობია - ართრალგია.
დარღვევები თირკმელების და შარდგამომყოფი გზების მხრივ: არახშირი - დიზურია, ტკივილი თირკმელების არეში; სიხშირე უცნობია - ინტერსტიციული ნეფრიტი, თირკმლის მწვავე უკმარისობა.
დარღვევები სასქესო ორგანოების და სარძევე ჯირკვლების მხრივ: არახშირი - მეტრორაგია, დარღვევები სათესლე ჯირკვლების მხრივ.
ზოგადი დარღვევები შეყვანის ადგილას: არახშირი - შეშუპება, ასთენია, სისუსტე, დაღლილობა, სახის შეშუპება, ტკივილი გულმკერდის არეში, სხეულის ტემპერატურის მომატება, ტკივილი, პერიფერიული შეშუპება.
გავლენა ლაბორატორიული და ინსტრუმენტული კვლევების შედეგებზე: ხშირი - ლიმფოციტების რაოდენობის შემცირება სისხლში, ეოზინოფილების რაოდენობის მომატება სისხლში, ბიკარბონატების დონის შემცირება სისხლში, ბაზოფილების, მონოციტების და ნეიტროფილების რაოდენობის მომატება სისხლში; არახშირი - ასპარტატამინოტრანსფერაზას, ალანინამინოტრანსფერაზას, ბილირუბინის, შარდოვანასა და კრეატინინის დონის მომატება სისხლში, კალიუმის კონცენტრაციის ცვლილებები სისხლში, ტუტე ფოსფატაზას, ქლორიდების, გლუკოზის დონის მომატება სისხლში, თრომბოციტების რაოდენობის მომატება სისხლში, ჰემატოკრიტის შემცირება, ბიკარობონატების დონის მომატება სისხლში, ნატრიუმის კონცენტრაციის ცვლილებები სისხლში.
ტრავმები, ინტოქსიკაცია და მანიპულაციების გართულებები: არახშირი - გართულებები ქირურგიული ჩარევების შემდეგ.
არასასურველი რეაქციები, რომლებიც აღინიშნა კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგულ პერიოდში და დაკავშირებულია ან შეიძლება იყოს დაკავშირებული აზითრომიცინის გამოყენებასთან Mycobacterium avium-ით გამოწვეული ინფექციების პროფილაქტიკის ან თერაპიის დროს (ტიპისა და სიხშირის მიხედვით ისინი განსხვავდება არასასურველი რეაქციებისგან, რომლებიც დაკავშირებულია დაუყოვნებელი გამოთავისუფლების წამლის ფორმების ან დაყოვნებული გამოთავისუფლების წამლის ფორმების მიღებასთან).
დარღვევები ნივთიერებათა ცვლის და კვების მხრივ: ხშირი - ანორექსია.
დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ: ხშირი - თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, პარესთეზია, გემოს დარღვევები; იშვიათი - ჰიპესთეზია.
დარღვევები მხედველობის ორგანოს მხრივ: ხშირი - მხედველობის დარღვევები.
დარღვევები სმენის ორგანოს მხრივ და ლაბირინთული დარღვევები: ხშირი - სიყრუე, იშვიათი - სმენის დარღვევები, ხმაური ყურებში.
დარღვევები გულის მხრივ: იშვიათი - პალპიტაცია.
დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: ძალიან ხშირი - დიარეა, ტკივილი მუცლის არეში, გულისრევა, მეტეორიზმი, დისკომფორტი მუცლის არეში, თხევადი განავალი.
დარღვევები ღვიძლის და სანაღვლე გზების მხრივ: იშვიათი - ჰეპატიტი.
დარღვევები კანისა და კანქვეშა ქსოვილების მხრივ: ხშირი - გამონაყარი, ქავილი; იშვიათი -სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ფოტომგრძნობელობის რეაქციები.
დარღვევები ძვალ-კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ: ხშირი - ართრალგია.
ზოგადი დარღვევები შეყვანის ადგილას: ხშირი - დაღლილობა; იშვიათი - ასთენია, შეუძლოდ ყოფნა.
შეტყობინებები საეჭვო არასასურველი რეაქციების შესახებ
სამკურნალო საშუალების რეგისტრაციის შემდგომ მნიშვნელოვანია შეტყობინებები საეჭვო არასასურველი რეაქციების თაობაზე. თუ პაციენტს გამოუვლინდა სერიოზული არასასურველი რეაქცია სამკურნალო საშუალებაზე ან ახალი არასასურველი რეაქციის აღნიშვნის შემთხვევაში, რომელიც ამ ნაწილში აღწერილი არ არის, გთხოვთ ინფორმირება მოახდინოთ ფარმაკოზედამხედველობის ეროვნული სისტემის შესაბამისად.
განსაკუთრებული მითითებები
ჰეპატოტოქსიკურობა
ღვიძლის მძიმე დაავადებების მქონე პაციენტებში აზიმაკი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, ვინაიდან ორგანიზმიდან აზითრომიცინის ელიმინაციაში უპირატესად მონაწილეობს ჰეპატობილიარული სისტემა. აზითრომიცინის გამოყენებისას აღინიშნა ღვიძლის ფუნქციის დარღვევების, ჰეპატიტის, ქოლესტაზური სიყვითლის, ღვიძლის ნეკროზისა და ღვიძლის უკმარისობის შემთხვევები, მათ შორის, ლეტალური გამოსავლით; ამასთან, ზოგიერთ პაციენტს უკვე ჰქონდა ღვიძლის დაავადება ან მკურნალობდა სხვა ჰეპატოტოქსიკური სამკურნალო საშუალებებით.
ისეთი სიმპტომების განვითარებისას, რომლებიც მიუთითებს ღვიძლის ფუნქციის დარღვევებზე (მაგალითად, სწრაფად პროგრესირებადი ასთენია სიყვითლით, შარდის გამუქება, მიდრეკილება სისხლდენისადმი ან ღვიძლისმიერი ენცეფალოპათია), დაუყოვნებლივ უნდა შეფასდეს ღვიძლის მდგომარეობა. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევების გამოვლენის შემთხვევაში, აზიმაკით თერაპია უნდა შეწყდეს.
ჩვილების ჰიპერტროფიული პილოროსტენოზი (IHPS)
ახალშობილებში (ნამკურნალები დაბადებიდან პირველი 42 დღის განმავლობაში) აზითრომიცინის გამოყენების შემდეგ დაფიქსირდა ინფანტილური ჰიპერტროფიული პილოროსტენოზის (IHPS) შემთხვევები. მშობლები ან აღმზრდელები პასუხისმგებელნი არიან დაუკავშირდნენ თავიანთ ექიმს, ღებინების განვითარებისას ან კვების დროს ბავშვის მოუსვენრობისას.
Clostridium difficile-ით გამოწვეული დიარეა (CDAD)
ანტიბიოტიკების უმეტესობის, მათ შორის აზითრომიცინის, მიღებისას აღინიშნა Clostridium difficile-ით გამოწვეული დიარეის შემთხვევები; მისი გამოვლენის სიმძიმე შეიძლება ვარირებდეს დიარეის მსუბუქი ფორმიდან კოლიტამდე ლეტარული გამოსავლით. ანტიბიოტიკებით თერაპიის ფონზე ნაწლავის მიკროფლორა იცვლება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს Clostridium difficile-ის შტამების ჭარბი ზრდა.
Clostridium difficile გამოიმუშავებს A და B ტოქსინებს, რომლებიც ხელს უწყობს დიარეის განვითარებას. Clostridium difficile-ის შტამები, რომლებიც წარმოქმნის ჰიპერტოქსინს, იწვევს უფრო მეტ ავადობას და სიკვდილიანობას, რადგან ისინი შეიძლება იყოს რეზისტენტული ანტიბიოტიკებით თერაპიის მიმართ და საჭირო გახდეს კოლექტომიის ჩატარება. ამიტომ, ყველა პაციენტში, რომელთაც აღენიშნებათ დიარეა ანტიბიოტიკების მიღების შემდეგ, გასათვალისწინებელია Clostridium difficile-ით გამოწვეული დიარეის რისკი. გარდა ამისა, ასეთ პაციენტებში საჭიროა გულდასმით შეგროვდეს ანამნეზი, ვინაიდან Clostridium difficile-ით გამოწვეული დიარეა შეიძლება განვითარდეს ანტიბიოტიკების მიღებიდან ორი თვის შემდეგაც კი.
ფსევდომემბრანული კოლიტი
მაკროლიდური ანტიბიოტიკების გამოყენების შემდეგ ფიქსირდებოდა ფსევდომემბრანული კოლიტის შემთხვევები. აღნიშნულთან დაკავშირებით, გასათვალისწინებელია ამ დაავადების განვითარების რისკი დიარეის მქონე პაციენტებში, რომელიც ვლინდება აზითრომიცინით მკურნალობიდან დაახლოებით 3 კვირის შემდეგ. ფსევდომემბრანული კოლიტის მქონე პაციენტებში, რომელიც წარმოიშვა აზიმაკით მკურნალობის ფონზე, უკუნაჩვენებია პრეპარატების გამოყენება, რომლებიც აქვეითებენ ნაწლავის პერისტალტიკას.
სუპერინფექციები
აზიმაკით მკურნალობისას გასათვალისწინებელია სუპერინფექციით განპირობებული სიმპტომების განვითარების რისკი, რომელიც გამოწვეულია რეზისტენტული პათოგენური მიკროორგანიზმებით (მაგალითად, სოკოვანი ინფექციების გამომწვევები). სუპერინფექციის განვითარებისას შეიძლება საჭირო გახდეს პრეპარატის მიღების შეწყვეტა და შესაბამისი მკურნალობის ჩატარება.
ჯვარედინი რეზისტენტობა
ჯვარედინი რეზისტენტობის გამო, აზიმაკით თერაპია არ უნდა ჩატარდეს პაციენტებში ინფექციური დაავადებებით, რომლებიც გამოწვეულია ერითრომიცინის მიმართ რეზისტენტული გრამდადებითი მიკროორგანიზმებით და მეტიცილინის მიმართ რეზისტენტული სტაფილოკოკის შტამების უმეტესობით. მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული ინფორმაცია გეოგრაფიულ რეგიონში აზითრომიცინისა და სხვა ანტიბიოტიკების მიმართ რეზისტენტული მიკროორგანიზმების შტამების გავრცელების შესახებ.
თირკმლის უკმარისობა
თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე 10 მლ/წთ-ზე ნაკლები) აზიმაკი უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილით, რადგან დადგინდა, რომ ასეთ პაციენტებში აზითრომიცინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში იზრდება 33%-ით.
მძიმე ინფექციები
აზიმაკი არ არის განკუთვნილი მძიმე ინფექციების სამკურნალოდ, როდესაც საჭიროა სისხლში ანტიბიოტიკის მაღალი კონცენტრაციის სწრაფად მიღწევა.
ხანგრძლივი გამოყენება
ზემოთ მოცემული ჩვენებებისას აზითრომიცინის ხანგრძლივი გამოყენების უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის შესახებ მონაცემები არ მოიპოვება. ხშირი მორეციდივე ინფექციების დროს განხილული უნდა იქნას ალტერნატიული ანტიბიოტიკების გამოყენება.
ფარინგიტი/ტონზილიტი
აზიმაკი არ არის არჩევის პრეპარატი Streptococcus pyogenes-ით გამოწვეული ფარინგიტის ან ტონზილიტის სამკურნალოდ. მწვავე რევმატული ცხელების სამკურნალოდ და პროფილაქტიკისთვის არჩევის პრეპარატია პენიცილინი.
სინუსიტი
აზიმაკი ხშირად არ არის არჩევის პრეპარატი სინუსიტის სამკურნალოდ.
მწვავე შუა ოტიტი
აზიმაკი ხშირად არ არის არჩევის პრეპარატი მწვავე შუა ოტიტის სამკურნალოდ.
ინფიცირებული დამწვრობები
აზიმაკი არ არის განკუთვნილი ინფიცირებული დამწვრობების სამკურნალოდ.
ვენერიული დაავადებები
სქესობრივი გზით გადამდები ინფექციების დროს უნდა გამოირიცხოს Treponema pallidum-ით გამოწვეული თანმხლები დაავადების არსებობა.
ნევროლოგიური და ფსიქიკური აშლილობები
ნევროლოგიური და ფსიქიკური აშლილობების მქონე პაციენტებში აზიმაკი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული.
მომატებული მგრძნობელობა
ისევე, როგორც ერითრომიცინის ან სხვა მაკროლიდების გამოყენებისას, აზითრომიცინის მიღების დროსაც, იშვიათ შემთხვევებში აღინიშნა მძიმე ალერგიული რეაქციები, მათ შორის ანგიონევროზული შეშუპება და ანაფილაქსია (იშვიათად ლეტალური გამოსავლით), კანისმიერი რეაქციები, მწვავე გენერალიზებული ეგზანთემატოზური პუსტულოზის, სტივენს-ჯონსონის სინდრომის, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის (იშვიათად ლეტალური გამოსავლით) ჩათვლით და წამლისმიერი რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით. აზითრომიცინის მიღებასთან დაკავშირებულ ზოგიერთ ზემოაღნიშნულ რეაქციას თან ახლდა მორეციდივე სიმპტომები და საჭირო იყო უფრო ხანგრძლივი დაკვირვება და მკურნალობა. ალერგიული რეაქციის გამოვლენის შემთხვევაში საჭიროა შეწყდეს აზიმაკის გამოყენება და დაიწყოს შესაბამისი მკურნალობა. გასათვალისწინებელია, რომ სიმპტომური თერაპიის დასრულების შემდეგ ალერგიის სიმპტომები შეიძლება განმეორდეს.
ჭვავის რქის ალკალოიდები (ჭვავის რქის ალკალოიდების წარმოებულები)
დადგინდა, რომ ჭვავის რქის ალკალოიდებისა და მაკროლიდური ანტიბიოტიკების ერთდროულად გამოყენებისას ერგოტიზმი უფრო მოკლე დროში ვითარდებოდა. აზითრომიცინისა და ჭვავის რქის ალკალოიდების ურთიერთქმედება შესწავლილი არ არის. ერგოტიზმის განვითარების რისკის გამო, აზიმაკი და ჭვავის რქის ალკალოიდების წარმოებულები არ უნდა იქნას გამოყენებული ერთად.
QT ინტერვალის გახანგრძლივება
პაციენტებში, რომლებიც გადიოდნენ თერაპიას მაკროლიდებით, აზითრომიცინის ჩათვლით, აღინიშნა გულის რეპოლარიზაციის ფაზის გახანგრძლივება და QT ინტერვალის გახანგრძლივება, რაც დაკავშირებულია გულის არითმიების და „პირუეტის“ ტიპის პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის განვითარების რისკთან. აზიმაკის გამოყენებამდე მაღალი რისკის მქონე პაციენტებში, სარგებელი/რისკის თანაფარდობის შეფასებისას, საჭიროა გათვალისწინებული იქნას QT ინტერვალის გახანგრძლივების რისკი, რადგან ამან შეიძლება გამოიწვიოს გულის გაჩერება (ზოგჯერ ლეტალური გამოსავლით).
რისკ-ჯგუფები QT ინტერვალის გახანგრძლივების თვალსაზრისით:
პაციენტები QT ინტერვალის გახანგრძლივების თანდაყოლილი ან დოკუმენტურად დადასტურებული შეძენილი ფორმებით;
პაციენტები, რომლებიც ერთდროულად გადიან თერაპიას QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელი სამკურნალო საშუალებებით, როგორებიცაა: IA კლასის (ქინიდინი და პროკაინამიდი) და III კლასის (დოფეტილიდი, ამიოდარონი და სოტალოლი) ანტიარითმული პრეპარატები, ციზაპრიდი და ტერფენადინი, ანტიფსიქოზური საშუალებები (პიმოზიდი), ანტიდეპრესანტები (ციტალოპრამი), ფტორქინოლონები (მოქსიფლოქსაცინი და ლევოფლოქსაცინი);
პაციენტები, რომლებსაც აქვთ წყალ-ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა, განსაკუთრებით ჰიპოკალიემია და ჰიპომაგნიემია;
პაციენტები კლინიკურად მნიშვნელოვანი ბრადიკარდიით, გულის არითმიებით ან გულის მწვავე უკმარისობით;
მდედრობითი სქესის პაციენტები და ხანდაზმული პაციენტები, რომლებსაც უკვე აქვთ პროარითმიები.
მიასთენია გრავისი
არსებობს ცნობები, რომ აზითრომიცინით თერაპიის დროს პაციენტებს უმწვავდებოდათ მიასთენია გრავისის სიმპტომები ან უვითარდებოდათ მიასთენიური სინდრომი.
ჰიდროქსიქლოროქინი ან ქლოროქინი
აზითრომიცინის დანიშვნამდე, სარგებელი-რისკის თანაფარდობა გულდასმით უნდა შეფასდეს ყველა იმ პაციენტში, რომლებიც იღებენ ჰიდროქსიქლოროქინს ან ქლოროქინს, გულ-სისხლძარღვთა გართულებების შესაძლო და გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებისგან სიკვდილიანობის გაზრდილი რისკის გამო.
დამხმარე ნივთიერებები
აზიმაკი შეიცავს ლაქტოზას, ამიტომ იშვიათი მემკვიდრული დაავადებების მქონე პაციენტებმა, რომელთაც აღენიშნებათ გალაქტოზის აუტანლობა, ლაქტაზას უკმარისობა ან გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბცია, არ უნდა მიიღონ ეს პრეპარატი.
აზიმაკი შეიცავს 1 მმოლ-ზე (23 მგ) ნაკლებ ნატრიუმს ერთ ტაბლეტში, ანუ პრაქტიკულად „არ შეიცავს ნატრიუმს“.
ზეგავლენა ავტოტრანსპორტის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე
აზითრომიცინის გამოყენების გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ, როგორც წესი, პრეპარატი არ მოქმედებს ყურადღების კონცენტრირების უნარზე და რეაქციის სიჩქარეზე. თუმცა, გამოვლენილმა არასასურველმა მოვლენებმა შეიძლება შეცვალოს რეაქციის სიჩქარე და გავლენა იქონიოს ავტოტრანსპორტის და მექანიზმების მართვის უნარზე.
ფერტილობა, გამოყენება ორსულობის და ლაქტაციის დროს
ორსულობა
ცხოველებზე ჩატარებული რეპროდუქციული ტოქსიკურობის კვლევების შედეგად დადგინდა, რომ აზითრომიცინი აღწევდა პლაცენტაში, თუმცა, ტერატოგენური ეფექტები არ აღინიშნებოდა.
არსებობს ვრცელი გამოცდილება ორსულობის დროს რამდენიმე ქვეყანაში ჩატარებული ობსერვაციული კლინიკური კვლევებიდან, რომლებიც იკვლევენ აზითრომიცინის ეფექტს იმავე პერიოდში ანტიბიოტიკების გამოუყენებლობასთან ან სხვა ანტიბიოტიკების გამოყენებასთან შედარებით.
მიუხედავად იმისა, რომ კვლევების უმეტესობა არ მიუთითებს ნაყოფზე გვერდითი ეფექტების კავშირზე, როგორიცაა სერიოზული თანდაყოლილი განვითარების მანკები ან გულ-სისხლძარღვთა მანკები, არსებობს შეზღუდული ეპიდემიოლოგიური მტკიცებულება ორსულობის ადრეულ პერიოდში აზითრომიცინის გამოყენების შემდეგ აბორტის გაზრდილი რისკის შესახებ.
აზიმაკი ორსულ ქალებში უნდა იქნას გამოყენებული მხოლოდ აბსოლუტურად აუცილებლობის შემთხვევაში და თუ მკურნალობის მოსალოდნელი სარგებელი აღემატება პოტენციურ რისკს.
აზიმაკი უნდა იქნას გამოყენებული ორსულ ქალებში მხოლოდ მაშინ, როდესაც ეს უკიდურესად აუცილებელია, და თუ მკურნალობის მოსალოდნელი სარგებელი აღემატება პოტენციურ რისკს.
ლაქტაცია
შეზღუდული ოდენობის გამოქვეყნებული მონაცემები მიუთითებს, რომ აზითრომიცინი გამოიყოფა დედის რძეში, ამასთან უმაღლესი სავარაუდო დოზა შეადგენს საშუალოდ 0,1-0,7 მგ/კგ დღე-ღამეში. აზითრომიცინი არ იწვევდა მძიმე არასასურველ რეაქციებს ძუძუთი კვებაზე მყოფ ბავშვებში. ძუძუთი კვებაზე მყოფ ბავშვებს შეიძლება განუვითარდეთ სენსიბილიზაცია, დიარეა და სოკოვანი ინფექციები. ძუძუთი კვების შეწყვეტის ან აზიმაკით თერაპიის შეწყვეტის/შეჩერების შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას, მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული ძუძუთი კვების სარგებელი ბავშვისთვის და პრეპარატის გამოყენების უპირატესობა დედისთვის.
ფერტილობა
ვირთაგვებში ფერტილობის კვლევისას დადგინდა, რომ აზითრომიცინი ამცირებდა დაორსულების შემთხვევებს. ამ გარემოების კლინიკური მნიშვნელობა ადამიანისთვის უცნობია.
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
ანტაციდები და მარილმჟავის სეკრეციის ინჰიბიტორები
ერთ-ერთ კვლევაში აღმოჩნდა, რომ ანტაციდებთან ერთად მიღებისას (რომლებიც წარმოადგენდნენ არაორგანულ ნაერთებს) აზითრომიცინის Cmax შემცირდა 24%-ით; ამასთან, პრეპარატის შეწოვის ხარისხი არ შემცირებულა (შეფასება AUC-ის მნიშვნელობის მიხედვით). აზიმაკის მიღება არ შეიძლება ზემოხსენებულ ანტაციდებთან ერთად. ინტერვალი მედიკამენტების მიღებებს შორის უნდა იყოს 2-3 საათი.
ციმეტიდინს გავლენა არ მოუხდენია აზითრომიცინის შეწოვის სიჩქარესა და ხარისხზე, ამიტომ ციმეტიდინის მიღება შეიძლება აზიმაკთან ერთად.
ცეტირიზინი
ჯანმრთელ მოხალისეებში აზითრომიცინისა და ცეტირიზინის (20 მგ) ერთობლივი გამოყენებისას 5 დღის განმავლობაში ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება და QT ინტერვალის ხანგრძლივობის მნიშვნელოვანი ცვლილებები წონასწორულ მდგომარეობაში არ აღინიშნებოდა.
ჭვავის რქის ალკალოიდები (ჭვავის რქის ალკალოიდების წარმოებულები)
მიუხედავად იმისა, რომ დღემდე აზითრომიცინის ურთიერთქმედება დიჰიდროერგოტამინთან ან ჭვავის რქის არაჰიდროგენიზებულ ალკალოიდებთან არ გამოვლენილა, არ შეიძლება გამოირიცხოს ვაზოკონსტრიქციული ეფექტის განვითარების და სისხლის მიმოქცევის დარღვევის რისკი, განსაკუთრებით ხელის და ფეხის თითებში. ამიტომ, სიფრთხილის თვალსაზრისით, არ არის რეკომენდებული აზიმაკის გამოყენება ჭვავის რქის ალკალოიდებთან და მათ წარმოებულებთან ერთად.
ანტივირუსული საშუალებები
ამჟამად, აზითრომიცინის ანტივირუსულ საშუალებებთან ურთიერთქმედების მონაცემების რაოდენობა არასაკმარისია, იმისათვის რომ გაიცეს რეკომენდაციები დოზირების რეჟიმის კორექტირებასთან დაკავშირებით; შესწავლილია ურთიერთქმედება ქვემოთ ჩამოთვლილ მედიკამენტებთან.
ზიდოვუდინი
ერთობლივი გამოყენებისას აზითრომიცინი (ერთჯერადი მიღება დოზით 1000 მგ; მრავალჯერადი მიღება დოზებით 600 მგ ან 1200 მგ) ახდენდა უმნიშვნელო ზემოქმედებას ზიდოვუდინის ან მისი გლუკურონიდული მეტაბოლიტის ფარმაკოკინეტიკაზე, მათ შორის თირკმელისმიერ გამოყოფაზე. ამავე დროს, აღინიშნა ფოსფორილირებული ზიდოვუდინის, კლინიკურად აქტიური მეტაბოლიტის, კონცენტრაციის მატება პერიფერიული სისხლის მონონუკლეარულ უჯრედებში; ამ გარემოების კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია, თუმცა, ის შეიძლება სასარგებლო იყოს პაციენტებისთვის.
დიდანოზინი
აზითრომიცინის (1200 მგ დღე-ღამეში) და დიდანოზინის (400 მგ დღე-ღამეში) კომბინირებული გამოყენებისას ადამიანის იმუნოდეფიციტის ვირუსით დაინფიცირებულ 6 პაციენტში დიდანოზინის ფარმაკოკინეტიკა წონასწორულ მდგომარეობაში არ განსხვავდებოდა იმ პაციენტების ანალოგიური მაჩვენებლებისგან, რომლებიც აზითრომიცინის ნაცვლად იღებდნენ პლაცებოს.
რიფაბუტინი
აზითრომიცინისა და რიფაბუტინის კომბინირებული გამოყენებისას, არც ერთი პრეპარატის საშუალო კონცენტრაცია სისხლის შრატში მნიშვნელოვნად არ შეცვლილა.
აზითრომიცინისა და რიფაბუტინის ერთდროული გამოყენებისას პაციენტებში აღინიშნა ნეიტროპენია.
დიგოქსინი და კოლხიცინი (P-გლიკოპროტეინის სუბსტრატები)
მაკროლიდური ანტიბიოტიკების, მათ შორის აზითრომიცინის და P-გლიკოპროტეინის სუბსტრატების, როგორიცაა დიგოქსინი და კოლხიცინი, ერთდროულად გამოყენებისას აღინიშნა ამ უკანასკნელების კონცენტრაციის მატება სისხლის შრატში. აზიმაკისა და P-გლიკოპროტეინის სუბსტრატების (როგორიცაა დიგოქსინი) კომბინირებული გამოყენებისას, მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული სისხლის შრატში ამ უკანასკნელის კონცენტრაციის ზრდის რისკი. აზიმაკით მკურნალობის დროს და მისი დასრულების შემდეგ უნდა ჩატარდეს კლინიკური მონიტორინგი; საჭიროების შემთხვევაში, უნდა გაიზარდოს დიგოქსინის კონცენტრაცია სისხლის შრატში.
აზითრომიცინი არ ახდენს მნიშვნელოვან ზეგავლენას ციტოქრომ P450 სისტემის ფერმენტებზე ღვიძლში. ნაკლებ სავარაუდოა, რომ აზითრომიცინისთვის დამახასიათებელი იყოს ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება, რომელშიც ერითრომიცინი და სხვა მაკროლიდები შედის. პრეპარატი არ აინდუცირებს და არ აინჰიბირებს ციტოქრომ P450 სისტემის ფერმენტებს ღვიძლში მეტაბოლიტ-ციტოქრომის კომპლექსის ფორმირების გზით. კლინიკურ კვლევებში არ აღინიშნა მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება აზითრომიცინსა და იმ მედიკამენტებს შორის, რომლებიც მეტაბოლიზდება ციტოქრომ P450 სისტემის ფერმენტების მონაწილეობით, როგორიცაა: ატორვასტატინი, კარბამაზეპინი, ეფავირენზი, ფლუკონაზოლი, ინდინავირი, მეთილპრედნიზოლონი, მიდაზოლამი, სილდენაფილი, ტრიაზოლამი, ტრიმეტოპრიმი/სულფამეტოქსაზოლის კომბინაცია. ამასთან, ზემოხსენებული პრეპარატების აზიმაკთან ერთად მიღებისას საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა.
ატორვასტატინი
აზითრომიცინის (500 მგ დღე-ღამეში) და ატორვასტატინის (10 მგ დღე-ღამეში) კომბინირებული გამოყენების შემთხვევაში ამ უკანასკნელის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში არ შეცვლილა (შეფასება 3-ჰიდროქსი-3-მეთილ-გლუტარილ-კოფერმენტ A რედუქტაზას ინჰიბირების კვლევების საფუძველზე). ამავე დროს, პოსტმარკეტინგულ პერიოდში პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აზითრომიცინს სტატინებთან ერთად, დაფიქსირდა რაბდომიოლიზის შემთხვევები.
თეოფილინი
ფარმაკოკინეტიკური და კლინიკური კვლევების დროს აზითრომიცინსა და თეოფილინს შორის ურთიერთქმედება არ გამოვლინდა. იმის გამო, რომ არსებობს ცნობები თეოფილინსა და სხვა მაკროლიდებს შორის ურთიერთქმედების შესახებ, აზიმაკისა და თეოფილინის ერთად გამოყენებისას საჭიროა პაციენტების გულდასმითი მონიტორინგი, რათა დადგინდეს ტიპური სიმპტომები, რომლებიც უკავშირდება ამ უკანასკნელის კონცენტრაციის ზრდას სისხლის პლაზმაში.
ანტიკოაგულანტები
ჯანმრთელ მოხალისეებში ჩატარებული ფარმაკოკინეტიკური კვლევების დროს აზითრომიცინი გავლენას არ ახდენდა ვარფარინის ანტიკოაგულანტურ მოქმედებაზე (15 მგ ერთჯერადად). თუმცა, არსებობს მონაცემები კუმარინის რიგის პერორალური ანტიკოაგულანტების ანტიკოაგულანტური მოქმედების გაძლიერების შესახებ აზითრომიცინთან ერთად მიღებისას, ამასთან, მიზეზ-შედეგობერივი კავშირი დადგენილი არ არის. ასეთი კომბინაციების გამოყენებისას პაციენტებში უნდა ჩატარდეს პროთრომბინის დროის ხშირი მონიტორინგი.
ციკლოსპორინი
ფარმაკოკინეტიკური კვლევის დროს ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით, რომლებიც იღებდნენ აზითრომიცინს პერორალურად დოზით 500 მგ დღე-ღამეში 3 დღის განმავლობაში, შემდეგ კი ციკლოსპორინს დოზით 10 მგ/კგ ერთჯერადად, დადგინდა, რომ Cmax-ის და AUC0-5-ის მნიშვნელობები ციკლოსპორინისთვის მნიშვნელოვნად გაიზარდა. აზიმაკისა და ციკლოსპორინის ერთდროულად გამოყენებისას საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა და ციკლოსპორინის კონცენტრაციის კონტროლი სისხლის პლაზმაში და მისი დოზის შესაბამისი კორექტირება.
ტერფენადინი
ფარმაკოკინეტიკური კვლევების დროს აზითრომიცინსა და ტერფენადინს შორის ურთიერთქმედებები არ გამოვლენილა. აღინიშნა იშვიათი შემთხვევები, როდესაც ასეთი ურთიერთქმედების რისკი სრულად ვერ გამოირიცხა, თუმცა წამლისმიერი ურთიერთქმედების პირდაპირი მტკიცებულებები არ გამოვლინდა. საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა აზიმაკისა და ტერფენადინის კომბინირებული გამოყენებისას.
სხვა ანტიბიოტიკები
მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული აზითრომიცინისა და მაკროლიდური ანტიბიოტიკების (მაგალითად, ერითრომიცინი), აგრეთვე ლინკომიცინისა და კლინდამიცინის მიმართ პარალელური რეზისტენტობის განვითარების რისკი; ამ ჯგუფის რამდენიმე პრეპარატის ერთად გამოყენება არ არის რეკომენდებული.
სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც ახანგრძლივებს QT ინტერვალს
არ არის რეკომენდებული აზიმაკის გამოყენება სხვა მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც ახანგრძლივებს QT ინტერვალს.
ნელფინავირი
ნელფინავირისა (750 მგ სამჯერ დღე-ღამეში) და აზითრომიცინის (1200 მგ) კომბინირებული გამოყენებისას წონასწორულ მდგომარეობაში ამ უკანასკნელის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში გაიზარდა; ამასთან, არ აღნიშნულა კლინიკურად მნიშვნელოვანი არასასურველი რეაქციები და აზითრომიცინის დოზის კორექტირება არ არის საჭირო.
ჰიდროქსიქლოროქინი ან ქლოროქინი
ობსერვაციული კვლევების მონაცემები მიუთითებს, რომ აზითრომიცინის და ჰიდროქსიქლოროქინის ერთდროული გამოყენება რევმატოიდული ართრიტის მქონე პაციენტებში ზრდის გულ-სისხლძარღვთა გართულებების რისკს და გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებისგან სიკვდილიანობას. აზითრომიცინის დანიშვნამდე სარგებელი-რისკის თანაფარდობა გულდასმით უნდა შეფასდეს ყველა პაციენტში, რომლებიც იღებენ ჰიდროქსიქლოროქინს. ასევე აუცილებელია აზითრომიცინის დანიშვნამდე სარგებლობისა და რისკის თანაფარდობის გულდასმით შეფასება იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ქლოროქინს, ქლოროქინთან ერთად ზემოაღნიშნული რისკის შესაძლო ზრდის გამო.
დოზის გადაჭარბება
არასასურველი რეაქციები, რომლებიც ვლინდება პრეპარატის გამოყენებისას იმ დოზებით, რომელიც აჭარბებს რეკომენდებულს, მსგავსია იმ მოვლენებისა, რომლებიც ვლინდება პრეპარატის რეკომენდებული დოზების მიღებისას.
სიმპტომები
მაკროლიდური ანტიბიოტიკებით დოზის გადაჭარბების ტიპური სიმპტომებია: სმენის შექცევადი დაკარგვა, გამოხატული გულისრევა, ღებინება და დიარეა.
მკურნალობა
დოზის გადაჭარბებისას საჭიროების შემთხვევაში უნდა მოხდეს სასიცოცხლო ფუნქციების შენარჩუნება, აქტივირებული ნახშირის გამოყენება და ჩატარდეს ზოგადი სიმპტომური მკურნალობა.
გამოშვების ფორმა
აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები.
3 ტაბლეტი ბლისტერში.
1 ბლისტერი გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მოთავსებულია მუყაოს კოლოფში.
შენახვის პირობები
ინახება ნესტისგან დაცულ ადგილას არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე
ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას!
სად შევიძინოთ?