ლეკოქსა / LEKOXA
- საერთაშორისო დასახელება (აქტიური ნივთიერება): celecoxib
- კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი: ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები → არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები → არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები სისტემური გამოყენებისათვის
- მწარმოებელი კომპანია: World Medicine ilac san ve tic as
- მწარმოებელი ქვეყანა: თურქეთი
- გამოშვების ფორმა: 100მგ მყარი ჟელატინის კაფსულა №20
- გაცემის რეჟიმი: II ჯგუფი (გაიცემა ფორმა N3 რეცეპტით)
საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება
ცელეკოქსიბი, Celecoxib
სამკურნალო ფორმა
კაფსულები.
აღწერილობა:
ლეკოქსა 100 მგ: მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა №2, გაუმჭვირვალე ხორცისფერი თავსახური და კორპუსი, რომლებიც შეიცავენ თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის ფხვნილს.
ლეკოქსა 200 მგ: მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა №0, გაუმჭვირვალე თეთრი ფერის თავსახური და კორპუსი, რომლებიც შეიცავენ თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის ფხვნილს.
შემადგენლობა
კაფსულა შეიცავს
აქტიური ნივთიერება: ცელეკოქსიბი 100 მგ ან 200 მგ.
დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზას მონოჰიდრატი, ნატრიუმის ლაურილსულფატი, ნატრიუმის კროსკარმელოზა, პოვიდონი, მაგნიუმის სტეარატი.
კაფსულა, ზომა №2: წითელი რკინის ოქსიდი, ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი.
კაფსულა, ზომა №0: ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი.
პრეპარატის ათქ კოდი M01AH01
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო და ანტირევმატული საშუალებები. კოქსიბები.
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ფარმაკოდინამიკა
მოქმედების მექანიზმი
ცელეკოქსიბი, პრეპარატ ლეკოქსას აქტიური ნივთიერება, არის ციკლოოქსიგენაზა-2-ის (ცოგ-2) პერორალური სელექციური ინჰიბიტორი დოზირების კლინიკურ დიაპაზონში (200-400 მგ დღეში). ჯანმრთელ მოხალისეებში ამ დოზირების დიაპაზონში არ აღნიშნულა ციკლოოქსიგენაზა-1-ის (ცოგ-1) სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი დათრგუნვა (რომელიც შეფასებული იყო, როგორც თრომბოქსან B2 [T x B2] წარმოქმნის ex vivo დათრგუნვა).
ფარმაკოდინამიკური ეფექტები
ციკლოოქსიგენაზა პასუხისმგებელია პროსტაგლანდინების წარმოქმნაზე. აღმოჩენილი იყო მისი ორი იზოფორმა, ცოგ-1 და ცოგ-2. ცოგ-2 არის ფერმენტის იზოფორმა, რომელიც ინდუცირდება ანთებითი სტიმულებით და წარმოადგენს ტკივილის, ანთების და ცხელების პროსტანოიდური მედიატორების სითეზის მთავარ ფაქტორს. ცოგ-2 ასევე მონაწილეობს ოვულაციის, არტერიული სადინრის იმპლანტაციასა და დახურვის პროცესში, თირკმელების ფუნქციის რეგულირებაში და ცენტრალური ნერვული სისტემის ფუნქციებში (სიცხის აწევა, ტკივილის აღქმა და კოგნიტიური ფუნქცია). მას ასევე შეუძლია როლი შეასრულოს წყლულის შეხორცებაში. ცოგ-2 აღმოჩენილია ადამიანებში კუჭის წყლულის გარშემო ქსოვილებში, მაგრამ მისი როლი წყლულის შეხორცებაში არ არის დადგენილი.
ანტითრომბოციტარულ აქტივობაში განსხვავებებს ზოგიერთ არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებსა, რომლებიც აინჰიბირებენ ცოგ-1-ს, და ცოგ-2-ის სელექტიურ ინჰიბიტორებს შორის შეიძლება გააჩნდეს კლინიკური მნიშვნელობა პაციენტებისათვის თრომბოემბოლიური რეაქციების განვითარების რისკით. ცოგ-2-ის სელექტიური ინჰიბიტორები ამცირებენ სისტემური (და ამიტომ, სავარაუდოდ, ენდოთელიალური) პროსტაციკლინის წარმოქმნას, თრომბოციტარულ თრომბოქსანზე ზემოქმედების გარეშე.
ცელეკოქსიბი წარმოადგენს დიარილჩანაცვლებულ პირაზოლს, რომელიც ქიმიური სტრუქტურით მსგავსია სხვა არაარილამინური სულფონამიდებისა (მაგ., თიაზიდები, ფუროსემიდი), მაგრამ განსხვავდება არილამინური სულფონამიდებისგან (მაგ. სულფამეთოქსაზოლი და სხვა სულფონამიდური ანტიბიოტიკები).
ცელეკოქსიბის მაღალი დოზების მიღების შემდეგ, აღინიშნებოდა დოზადამოკიდებული ეფექტი T x B2-ის ფორმირებაზე. თუმცა, ჯანმრთელ სუბიექტებში მცირე კვლევებში, ცელეკოქსიბი მრავალჯერადი გამოყენებისას 600 მგ დოზით ორჯერ დღეში (სამჯერ მეტი მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზაზე) არ მოქმედებდა თრომბოციტების აგრეგაციაზე და სისხლდენის დროზე პლაცებოსთან შედარებით.
კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება
ჩატარდა რამდენიმე კლინიკური კვლევა, რომლებიც ადასტურებდა ცელეკოქსიბის გამოყენების ეფექტურობას და უსაფრთხოებას ოსტეოართრიტის, რევმატოიდული ართრიტისა და მაანკილოზირებელი სპონდილიტის დროს.
ცელეკოქსიბის გამოყენება მუხლის და მენჯ-ბარძაყის სახსრის ართრიტის დროს ანთების და ტკივილის სამკურნალოდ შეფასებული იყო დაახლოებით 4200 პაციენტში პლაცებო-კონტროლირებად და/ან აქტიური პრეპარატით კონტროლირებად კვლევებში 12 კვირამდე ხანგრძლივობით. ასევე ჩატარდა ცელეკოქსიბის გამოყენების პლაცებო-კონტროლირებადი და/ან აქტიური პრეპარატით კონტროლირებადი კვლევები ანთებისა და ტკივილის სამკურნალოდ რევმატოიდური ართრიტის დროს დაახლოებით 2100 პაციენტში, 24 კვირამდე ხანგრძლივობით. ცელეკოქსიბი 200 მგ-დან 400 მგ-მდე დღიურ დოზებში ამსუბუქებდა ტკივილს მიღებიდან 24 საათის განმავლობაში. ცელეკოქსიბის გამოყენება მაანკილოზირებელი სპონდილიტის სიმპტომური მკურნალობისთვის შეფასებული იყო 896 პაციენტში პლაცებო-კონტროლირებად და/ან აქტიური პრეპარატით კონტროლირებად კვლევებში 12 კვირამდე ხანგრძლივობით. ამ კლინიკურ კვლევებში ცელეკოქსიბმა 100 მგ დოზით ორჯერ დღეში, 200 მგ დოზით ერთხელ დღეში, 200 მგ დოზით დღეში ორჯერ და 400 მგ დოზით ერთხელ დღეში აჩვენა მნიშვნელოვანი ტკივილის შემსუბუქება, დაავადების საერთო აქტივობის დაქვეითება და მაანკილოზირებელი სპონდილიტის დროს ფუნქციონირების გაუმჯობესება.
ფარმაკოკინეტიკა
აბსორბცია
პრეპარატი კარგად შეიწოვება, მაქსიმალურ პლაზმურ კონცენტრაციას (Cmax) აღწევს დაახლოებით 2-3 საათში. საკვებთან ერთად მიღება (ცხიმის მაღალი შემცველობით) აფერხებს ცელეკოქსიბის შეწოვას დაახლოებით 1 საათით, რის შედეგადაც მაქსიმალური კონცენტრაციის (Tmax) მიღწევის დროს დაახლოებით 4 საათს შეადგენს და ბიოშეღწევადობა იზრდება დაახლოებით 20%-ით.
ჯანმრთელ ზრდასრულ მოხალისეებში, ცელეკოქსიბის მთლიანი სისტემური ექსპოზიცია (ფართობი „კონცენტრაცია-დრო“ მრუდის ქვეშ (AUC)) მსგავსი იყო მთლიანი კაფსულის სახით მიღებისას და კაფსულის შიგთავსის დამატებისას ვაშლის პიურეში. ვაშლის პიურესთან ერთად კაფსულის შიგთავსის მიღების შემდეგ Cmax, Tmax ან ნახევარგამოყოფის პერიოდის (T½) მაჩვენებლებში მნიშვნელოვანი ცვლილებები არ აღნიშნულა.
განაწილება
პლაზმის ცილებთან შეკავშირება შეადგენს დაახლოებით 97%-ს პლაზმაში თერაპიული კონცენტრაციის მიღწევისას. ცელეკოქსიბი პრაქტიკულად არ უკავშირდება ერითროციტებს.
ბიოტრანსფორმაცია
ცელეკოქსიბი მეტაბოლიზდება ციტოქრომ P450 2C9-ის მონაწილეობით. მისი სამი მეტაბოლიტი, აღმოჩენილი ადამიანის სისხლის პლაზმაში (პირველადი სპირტი, შესაბამისი კარბონის მჟავა და გლუკურონიდის კონიუგატი), არააქტიურია ცოგ-1 და ცოგ-2 ინჰიბიტორების სახით.
ციტოქრომ P450 2C9-ის აქტივობა მცირდება გენეტიკური პოლიმორფიზმის მქონე პირებში, რაც იწვევს ამ ფერმენტის აქტივობის დაქვეითებას, მაგალითად, CYP2C9 * 3 ფერმენტის ჰომოზიგოტური პოლიმორფიზმის მქონე პირებში.
ცელეკოსიბის 200 მგ დოზით დღეში ერთხელ გამოყენების ფარმაკოკინეტიკურ კვლევებში ჯანმრთელ მოხალისეებში, გენოტიპირებულის როგორც CYP2C9*1/*1, CYP2C9*l/*3 ან CYP2C9*3/*3, Cmax მედიანა და „კონცენტრაცია-დროის“ მრუდის ქვეშ ფართობი 24-ის საათის განმავლობაში (AUC0-24) ცელეკოსიბის მიღების შემდეგ მე-7 დღეს იყო თითქმის 4 და 7-ჯერ მეტი სუბიექტებში, გენოტიპირებულის როგორც CYP2C9*3/*3, სხვა გენოტიპებთან შედარებით. ცელეკოქსიბის ერთჯერადი დოზების გამოყენების სამ ცალკეულ კვლევაში 5 სუბიექტში, გენოტიპირებულის როგორც CYP2C9*3/*3, ერთჯერადი დოზის AUC0-24 მნიშვნელობა თითქმის 3-ჯერ აღემატებოდა ამ მაჩვენებელს ნორმალური მეტაბოლიზმის მქონე სუბიექტებში. დადგენილია, რომ ჰომოზიგოტური *3/*3 გენოტიპის სიხშირე სხვადასხვა ეთნიკურ ჯგუფებში შეადგენს 0,3-1,0%-ს.
პაციენტებში ცნობილი ან მოსალოდნელი დაბალი CYP2C9 აქტივობით („ნელი“ CYP2C9 მეტაბოლიზატორები), დაფუძნებულის წინა ანამნეზზე/სხვა CYP2C9 სუბსტრატების გამოყენების გამოცდილებაზე, პრეპარატი სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს.
კლინიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები ცელეკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკურ პარამეტრებში ნეგროიდული რასის ხანდაზმულ პაციენტებში და ევროპეიდური რასის პაციენტებში არ იქნა აღმოჩენილი.
ცელეკოქსიბის კონცენტრაცია პლაზმაში იზრდება დაახლოებით 100%-ით ხანდაზმული ასაკის (65 წელზე მეტი ასაკის) ქალებში.
ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე სუბიექტებთან შედარებით, პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი სიმძიმის დარღვევებით ცელეკოქსიბის Cmax იზრდება საშუალოდ 53%-ით, AUC-ის მნიშვნელობა კი - 26%-ით. ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი ხარისხის დარღვევების მქონე პაციენტებში ეს მაჩვენებლები შეადგენენ 41%-ს და 146%-ს, შესაბამისად. ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი და ზომიერი ხარისხის უკმარისობის მქონე პაციენტებში მეტაბოლური შესაძლებლობები უკეთესად კორელირებდა მათი ალბუმინის მნიშვნელობებთან. ასეთ პაციენტებში (სისხლის შრატში ალბუმინის დონე შეადგენს 25-35 გ/ლ) მკურნალობა უნდა დაიწყოს რეკომენდირებული დოზის ნახევარით. ცელეკოქსიბის გამოყენება ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევების მქონე პაციენტებში (სისხლის შრატში ალბუმინის დონე შეადგენს < 25 გ/ლ) უკუნაჩვენებია, რადგან პაციენტთა ამ ჯგუფში კვლევები არ ჩატარებულა.
თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში ცელეკოქსიბის გამოყენების გამოცდილება შეზღუდულია.
ცელეკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკა არ არის შესწავლილი პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის დარღვევებით, მაგრამ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ის მნიშვნელოვნად შეიცვალოს.
ამგვარად, რეკომენდირებულია სიფრთხილის დაცვა თირკმლის ფუნქციის დარღვევების მქონე პაციენტების მკურნალობისას. თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში პრეპარატის გამოყენება უკუნაჩვენებია.
გამოყოფა
ცელეკოქსიბი ძირითადად გამოიყოფა მეტაბოლიტების სახით. ორგანიზმიდან მიღებული დოზის 1%-ზე ნაკლები უცვლელი სახით აღინიშნება შარდში. ცელეკოქსიბის ექსპოზიციის პარამეტრების ინდივიდუალური ცვალებადობა შეიძლება განსხვავდებოდეს 10-ჯერ. თერაპიული დოზების დიაპაზონში ცელეკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკა არ არის დამოკიდებული დოზასა და დროზე. ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 8-12 საათს. სისხლის პლაზმაში წონასწორული კონცენტრაციები მიიღწევა მკურნალობიდან 5 დღის განმავლობაში.
გამოყენების ჩვენებები
ლეკოქსა ნაჩვენებია მოზრდილებში სიმპტომების შესამსუბუქებლად ოსტეოართრიტის, რევმატოიდული ართრიტის და მაანკილოზირებელი სპონდილიტის მკურნალობისას.
გადაწყვეტილება ცოგ-2 სელექტიური ინჰიბიტორის დანიშვნის შესახებ უნდა ეფუძნებოდეს ცალკეული პაციენტისთვის საერთო რისკების შეფასებას.
გამოყენების წესი და დოზირება
დოზირების რეჟიმი
ვინაიდან გულ-სისხლძარღვთა დაავადების განვითარების რისკი შეიძლება გაიზარდოს ცელეკოქსიბით თერაპიის დოზისა და ხანგრძლივობის მიხედვით, პრეპარატი უნდა დაინიშნოს უმოკლესი კურსებით და ყველაზე დაბალი ეფექტური დღიური დოზებით. აუცილებელია პერიოდულად შეფასდეს პაციენტის საჭიროება დაავადების სიმპტომების გამოხატულების შემცირებისა და თერაპიაზე პასუხის შესახებ, განსაკუთრებით ოსტეოართრიტის მქონე პაციენტებში.
ოსტეოართრიტი
რეკომენდირებული დღიური დოზა შეადგენს 200 მგ-ს, რომელიც მიიღება ერთჯერადად ან დაყოფილია ორ მიღებაზე. ზოგიერთ პაციენტში, სიმპტომების გამოხატულების არასაკმარისი გაუმჯობესების შემთხვევაში, დოზის 200 მგ-მდე გაზრდამ დღეში ორჯერ შეიძლება გაზარდოს პრეპარატის გამოყენების ეფექტურობა. მკურნალობის დაწყებიდან ორი კვირის შემდეგ თერაპიული ეფექტის გაზრდის არარსებობის შემთხვევაში, უნდა განიხილებოდეს მკურნალობის სხვა ვარიანტები.
რევმატოიდული ართრიტი
რეკომენდირებული დღიური დოზა შეადგენს 200 მგ-ს დღეში, დაყოფილი 2 მიღებაზე. საჭიროების შემთხვევაში, დოზა შეიძლება გაიზარდოს 200 მგ-მდე დღეში ორჯერ. თუ მკურნალობის დაწყებიდან ორი კვირის შემდეგ თერაპიული ეფექტის მატება არ არსებობს, უნდა განიხილებოდეს მკურნალობის სხვა ვარიანტები.
მაანკილოზირებელი სპონდილიტი
რეკომენდირებული დღიური დოზა შეადგენს 200 მგ-ს, რომელიც მიიღება ერთჯერადად ან დაყოფილი ორ მიღებაზე. ზოგიერთ პაციენტში, სიმპტომების გამოხატულების არასაკმარისი შემცირების შემთხვევაში, დოზის გაზრდამ 400 მგ-მდე დღეში ერთხელ ან დაყოფილი ორ მიღებაზე, შეიძლება გაზარდოს პრეპარატის გამოყენების ეფექტურობა. თუ თერაპიული ეფექტის გაზრდა არ შეინიშნება მკურნალობის დაწყებიდან ორი კვირის შემდეგ, უნდა განიხილებოდეს მკურნალობის სხვა ვარიანტები.
მაქსიმალური რეკომენდებული დღიური დოზა შეადგენს 400 მგ-ს ყველა ჩვენებისთვის.
მოსახლეობის განსაკუთრებული ჯგუფები
ხანდაზმული პაციენტები
ხანდაზმულ პაციენტებში, ისევე როგორც ახალგაზრდა ზრდასრულ პაციენტებში, პრეპარატით მკურნალობა უნდა დაიწყოს 200 მგ-დან დოზით დღეში. საჭიროების შემთხვევაში, ეს დოზა შეიძლება გაიზარდოს 200 მგ-მდე 2-ჯერ დღეში. 50 კგ-ზე ნაკლები სხეულის მასით ხანდაზმულ პაციენტებში პრეპარატი უნდა დაინიშნოს განსაკუთრებული სიფრთხილით.
ბავშვები და მოზარდები
პრეპარატი არ არის განკუთვნილი ბავშვებში და მოზარდებში გამოსაყენებლად.
CYP2C9-ის „ნელი“ მეტაბოლიზატორები
პაციენტებში CYP2C9-ის ცნობილი ან მოსალოდნელი დაბალი აქტივობით (CYP2C9-ის „ნელი“ მეტაბოლიზატორები), გენოტიპის ან წინა ანამნეზის/CYP2C9 სხვა სუბსტრატების გამოყენების გამოცდილების მიხედვით პრეპარატი უნდა დაინიშნოს სიფრთხილით, რადგან იზრდება დოზადამოკიდებული არასასურველი რეაქციების განვითარების რისკი. ასეთ პაციენტებში უნდა განიხილებოდეს დოზის შემცირების შესაძლებლობა მინიმალური რეკომენდებული დოზის ნახევრამდე.
პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევებით
ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევის მქონე პაციენტებმა შრატში ალბუმინის შემცველობით 25-35 გ/ლ, უნდა დაიწყონ მკურნალობა რეკომენდებული დოზის ნახევარით. ამ პაციენტებში ცელეკოქსიბის გამოყენების გამოცდილება შემოიფარგლება ღვიძლის ციროზის მქონე პაციენტებში მისი გამოყენებით.
პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევებით
თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი და ზომიერი დარღვევების მქონე პაციენტებში ცელეკოქსიბის გამოყენების გამოცდილება შეზღუდულია და ამ პაციენტებში პრეპარატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული.
გამოყენების წესი
პრეპარატი მიიღება პერორალურად, საკვების მიღების მიუხედავად.
პაციენტებს, რომლებსაც უჭირთ კაფსულის გადაყლაპვა, კაფსულის შიგთავსი შეიძლება დაემატოს ვაშლის პიურეს, ბრინჯის ფაფას, იოგურტს ან დაქუცმაცებულ ბანანს. ამისათვის კაფსულის მთელი შიგთავსი ფრთხილად უნდა ჩაიყაროს ჩაის კოვზში, შეურიოთ ვაშლის პიურეს, ბრინჯის ფაფას, იოგურტს ან დაქუცმაცებულ ბანანს გრილი ან ოთახის ტემპერატურის და დაუყოვნებლივ იქნას დაყოლებული 240 მლ წყალი. კაფსულის შემცველობა ვაშლის პიურესთან, ბრინჯის ფაფასთან ან იოგურტთან სტაბილურია 6 საათის განმავლობაში 2-8°C ტემპერატურაზე. დაქუცმაცებულ ბანანთან კაფსულის შიგთავსი არ უნდა ინახებოდეს მაცივარში და დაუყოვნებლივ უნდა იქნას მიღებული.
უკუჩვენებები
ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან პრეპარატის რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ;
ცნობილი ჰიპერმგრძნობელობა სულფონამიდების მიმართ;
პეპტიური წყლული მწვავე სტადიაში ან კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა;
ასთმა, მწვავე რინიტი, ცხვირის პოლიპები, ანგიონევროზული შეშუპება, ჭინჭრის ციება ან სხვა ალერგიული რეაქციები აცეტილსალიცილის მჟავას ან სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის ცოგ-2 ინჰიბიტორების მიღების შემდეგ;
ორსულობა და გამოყენება რეპროდუქციული ასაკის ქალების მიერ, რომლებიც არ იყენებენ კონტრაცეფციის ეფექტურ მეთოდს;
ლაქტაცია;
ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დდარღვევები (შრატში ალბუმინის დონე < 25 გ/ლ ან ჩაილდ-პიუს სკალის მიხედვით > 10);
პაციენტები კრეატინინის კლირენსის გაანგარიშებული მნიშვნელობით < 30 მლ/წთ;
ნაწლავის ანთებითი დაავადებები;
გულის ქრონიკული უკმარისობა (II-IV კლასი ნიუ-იორკის კარდიოლოგიური ასოციაციის (NYHA) კლასიფიკაციის მიხედვით);
კლინიკურად დადგენილი გულის იშემიური დაავადება, პერიფერიული არტერიების დაავადებები და/ან ცერებროვასკულარული დაავადებები.
არასასურველი რეაქციები
არასასურველი რეაქციები მითითებულია სისტემურ-ორგანოთა კლასის და განვითარების სიხშირის მიხედვით, რაც ასახავს შემდეგ წყაროებიდან მიღებულ მონაცემებს:
არასასურველი რეაქციები, რომელთა შესახებ იყო შეტყობინებები პაციენტებში ოსტეოართრიტით და რევმატოიდული ართრიტით 0,01%-ზე მეტი სიხშირით და უფრო ხშირად, ვიდრე პლაცებოს გამოყენებისას, 12 პლაცებო-კონტროლირებადი და/ან აქტიურად კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების განმავლობაში 12 კვირამდე ხანგრძლივობით ცელეკოქსიბის გამოყენებისას 100-800 მგ ყოველდღიური დოზით. დამატებით კვლევებში არასელექციური არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (შედარებითი პრეპარატების) გამოყენებით, დაახლოებით 7400 პაციენტი ართრიტით მკურნალობდა ცელეკოქსიბით 800 მგ-მდე დოზით დღეში. ამ პაციენტებიდან დაახლოებით 2300 იღებდა ცელეკოქსიბს 1 წლის ან მეტი ხნის განმავლობაში. არასასურველი რეაქციები, რომლებიც დაფიქსირდა ცელეკოქსიბის მიღებისას დამატებით კვლევებში, მსგავსი იყო ისეთი რეაქციებისა, რიმლებსაც ადგილი ჰქონდა პაციენტებში ოსტეოართროზით და რევმატოიდული ართრიტით, რომლებიც ჩამოთვლილია ქვემოთ.
არასასურველი რეაქციები, რომელთა შესახებაც იყო შეტყობინებები უფრო ხშირად, ვიდრე პლაცებოს გამოყენებისას, პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს 400 მგ დოზით დღეში, პოლიპების წარმოქმნის პროფილაქტიკისათვის გრძელვადიან კვლევებში, 3 წლამდე ხანგრძლივობით (ცელეკოქსიბის გამოყენების კვლევები ადენომის პროფილაქტიკისთვის (APC) და მსხვილი ნაწლავის სპორადული ადენომატოზური პოლიპების პროფილაქტიკისთვის (PreSAP)).
არასასურველი რეაქციები, რომლებიც დაფიქსირდა პოსტმარკეტინგული გამოცდილების მსვლელობაში, რომელთა შესახებ სპონტანურად იყო შეტყობინებები პერიოდის განმავლობაში, როდესაც დაახლოებით 70 მილიონი პაციენტი იღებდა ცელეკოქსიბს (სხვადასხვა დოზა, მკურნალობის ხანგრძლივობა და ჩვენებები). მიუხედავად იმისა, რომ მონაცემები არის მიღებული პოსტმარკეტინგული ანგარიშებიდან, სიხშირის შესაფასებლად გამოყენებული იქნა კვლევების მონაცემები. არასასურველი რეაქციების სიხშირის შესაფასებლად გამოყენებული იქნა გაერთიანებული კვლევების კუმულაციური მეტა-ანალიზი, რომელშიც მონაწილეობდა 38102 პაციენტი.
არასასურველი რეაქციების სიხშირის პარამეტრები განისაზღვრება შემდეგნაირად: ძალიან ხშირად (≥ 1/10); ხშირად (≥ 1/100, მაგრამ < 1/10); არახშირად (≥ 1/1000, მაგრამ < 1/100); იშვიათად (≥ 1/10000 მაგრამ < 1/1000); ძალიან იშვიათად (< 1/10000); სიხშირე უცნობია (შეუძლებელია შეფასდეს არსებული მონაცემებით).
ინფექციური და პარაზიტული დაავადებები: ხშირად - სინუსიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები, ფარინგიტი, საშარდე გზების ინფექციები.
სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ: არახშირად - ანემია; იშვიათად - ლეიკოპენია, თრომბოციტოპენია; ძალიან იშვიათად - პანციტოპენია4.
იმუნური სისტემის მხრივ: ხშირად - ჰიპერმგრძნობელობა; ძალიან იშვიათად - ანაფილაქსიური შოკი4, ანაფილაქსიური რეაქცია4.
ნივთიერებათა ცვლის და კვების მხრივ: არახშირად - ჰიპერკალიემია.
ფსიქიკის მხრივ: ხშირად - უძილობა; არახშირად - შფოთვა, დეპრესია, დაღლილობა; იშვიათად - ცნობიერების არევა, ჰალუცინაციები4.
ნერვული სისტემის მხრივ: ხშირად - თავბრუსხვევა, არტერიული ჰიპერტენზია, თავის ტკივილი4; არახშირად - ცერებრალური ინფარქტი1, პარესთეზია, ძილიანობა; იშვიათად - ატაქსია, დისგევზია; ძალიან იშვიათად - ქალასშიდა სისხლჩაქცევა (მათ შორის ფატალური)4, ასეპტიური მენინგიტი4, ეპილეფსია (ეპილეფსიის დროს მდგომარეობის გაუარესების ჩათვლით)4, აგევზია4, ანოსმია4.
მხედველობის ორგანოს მხრივ: არახშირად - მხედველობის მკაფიოობის დარღვევა, კონიუნქტივიტი4; იშვიათად - სისხლჩაქცევა თვალში4; ძალიან იშვიათად - ბადურის არტერიების ოკლუზია4, ბადურის ვენების ოკლუზია4.
სმენისა ორგანოს და წონასწორობის მხრივ: არახშირად - ტინიტუსი, ჰიპოაკუზია1.
გულის მხრივ: ხშირად - მიოკარდიუმის ინფარქტი1; არახშირად - გულის უკმარისობა, პალპიტაცია, ტაქიკარდია; იშვიათად - არითმია4.
სისხლძარღვების მხრივ: ძალიან ხშირად - არტერიული ჰიპერტენზია (მათ შორის არტერიული ჰიპერტენზიის მიმდინარეობის გაუარესება)1; იშვიათად - ფილტვის ემბოლია4, ალები4; ძალიან იშვიათად - ვასკულიტი4.
სასუნთქი სისტემის, გულმკერდის ორგანოებისა და შუასაყარის მხრივ: ხშირად - რინიტი, ხველა, ქოშინი1; არახშირად - ბრონქოსპაზმი4; იშვიათად - პნევმონიტი4.
კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: ხშირად - გულისრევა4, მუცლის ტკივილი, დიარეა, დისპეფსია, მეტეორიზმი, ღებინება1, დისფაგია1; არახშირად - ყაბზობა, გასტრიტი, სტომატიტი, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ანთება (კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ანთების გამწვავების ჩათვლით), ბოყინი; იშვიათად - კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა4, თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული, კუჭის წყლული, საყლაპავის წყლული, ნაწლავის წყლული, მსხვილი ნაწლავის წყლული, ნაწლავის პერფორაცია, ეზოფაგიტი, მელენა, პანკრეატიტი, კოლიტი4.
ღვიძლისა და სანაღვლე გზების მხრივ: არახშირად - ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა, ღვიძლის ფერმენტების დონის მომატება (მათ შორის, ალანინამინოტრანსფერაზას და ასპარტატამინოტრანსფერაზას ზრდა); იშვიათად - ჰეპატიტი4; ძალიან იშვიათად - ღვიძლის უკმარისობა4 (ზოგჯერ ფატალური ან საჭიროებს ღვიძლის ტრანსპლანტაციას), ფულმინანტური ჰეპატიტი4 (ზოგჯერ ფატალური), ღვიძლის ნეკროზი4, ქოლესტაზი4, ქოლესტაზური ჰეპატიტი4, სიყვითლე4.
კანის და კანქვეშა ქსოვილების მხრივ: ხშირად - გამონაყარი, ქავილი (მათ შორის გენერალიზებული ქავილი); არახშირად - ჭინჭრის ციება, ეკქიმოზი4; იშვიათად - ანგიონევროზული შეშუპება4, ალოპეცია, ფოტომგრძნობელობა; ძალიან იშვიათად - ექსფოლიატიური დერმატიტი4, ერითემა მულტიფორმული4, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი4, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი4, მედიკამენტური რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS)4, მწვავე გენერალიზებული ეგზანთემატოზური პუსტულოზი (AGEP)4, ბულოზური დერმატიტი4.
ჩონჩხ-კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ: ხშირად - ართრალგია4; არახშირად - კუნთების სპაზმი (ფეხის კრუნჩხვები); ძალიან იშვიათად - მიოზიტი4.
თირკმელებისა და საშარდე გზების მხრივ: არახშირად - სისხლში კრეატინინის დონის მომატება, სისხლში შარდოვანას დონის მომატება; იშვიათად - თირკმლის მწვავე უკმარისობა4, ჰიპონატრიემია4; ძალიან იშვიათად - ტუბულოინტერსტიციალური ნეფრიტი4, ნეფროზული სინდრომი4, გლომერულონეფრიტი მინიმალური ცვლილებებით4.
სასქესო ორგანოებისა და სარძევე ჯირკვლის მხრივ: იშვიათად - მენსტრუალური ციკლის დარღვევა4; სიხშირე უცნობია - ქალის უნაყოფობა (ქალის ნაყოფიერების დაქვეითება)3.
ზოგადი დარღვევები და დარღვევები შეყვანის ადგილზე: ხშირად - გრიპის მსგავსი სიმპტომები, პერიფერიული შეშუპება / სითხის შეკავება; არახშირად - სახის შეშუპება, გულმკერდის ტკივილი4.
ტრავმები, ინტოქსიკაციები და მანიპულაციების გართულებები: ხშირად - ტრავმა (შემთხვევითი ტრავმა).
არასასურველი რეაქციები, რომლებიც დაფიქსირდა პოლიპების წარმოქმნის პროფილაქტიკის კვლევების დროს პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს 400 მგ დოზით დღეში ორ კლინიკურ კვლევაში 3 წლამდე ხანგრძლივობით (APC და PreSAP კვლევები). ჩამოთვლილია მხოლოდ ის არასასურველი რეაქციები, აღნიშნული პოლიპების წარმოქმნის პროფილაქტიკის კვლევებში, რომლებიც ადრე აღინიშნა გამოყენების პოსტმარკეტინგული გამოცდილების დროს ან განვითარდა ბევრად უფრო ხშირად, ვიდრე ართრიტის კვლევებში.
გარდა ამისა, შემდეგი ადრე უცნობი არასასურველი რეაქციები დაფიქსირდა პოლიპების წარმოქმნის პროფილაქტიკის კვლევებში, განვითარებული პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბის დოზით 400 მგ დოზით დღეში ორ კლინიკურ კვლევაში 3 წლამდე ხანგრძლივობით (APC და PreSAP კვლევები): ხშირად - სტენოკარდია, გაღიზიანებული ნაწლავების სინდრომი, ნეფროლითიაზი, სისხლში კრეატინინის დონის მომატება, წინამდებარე ჯირკვლის კეთილთვისებიანი ჰიპერპლაზია, წონის მომატება; არახშირად - Helicobacter-ით გამოწვეული ინფექციები, სარტყლისებრი ლიქენი, წითელი ქარი, ბრონქოპნევმონია, ლაბირინთიტი, ღრძილების ინფექცია, ლიპომა, მინისებრი სხეულის მცურავი შემღხვრევა, კონიუნქტივალური ჰემორაგიები, ღრმა ვენების თრომბოზი, დისფონია, ჰემოროიდალური სისხლდენა, ნაწლავის პერისტალტიკის გაძლიერება, პირის ღრუს წყლულები, ალერგიული დერმატიტი, განგლიონიტი, ნოქტურია, ვაგინალური სისხლდენა, სარძევე ჯირკვლების მტკივნეულობა, ქვედა კიდურის მოტეხილობა, სისხლში ნატრიუმის დონის მომატება.
ქალები, რომლებიც გეგმავენ დაორსულებას, გამორიცხულნი არიან ყველა გამოკვლევიდან, ამიტომ კვლევების მონაცემთა ბაზის გამოყენება არასასურველი რეაქციების სიხშირის დასადგენად არ იყო მიზანშეწონილი.
არასასურველი რეაქციების სიხშირის შესაფასებლად გამოყენებული იქნა გაერთიანებული კვლევების კუმულაციური მეტა-ანალიზი, რომელშიც მონაწილეობდა 38102 პაციენტი.
APC და PreSAP კვლევების შედეგად მიღებულ საბოლოო (შეფასებულ) მონაცემებში, პაციენტების მონაწილეობით, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბა 400 მგ დოზით დღეში 3 წლამდე პერიოდის განმავლობაში (ორი კვლევის კომბინირებული მონაცემები), პლაცებოს მიხედვით გადაჭარბების კოეფიციენტმა მიოკარდიუმის ინფარქტისთვის შეადგინა 7,6 შემთხვევა 1000 პაციენტზე (არახშირი), ხოლო ინსულტისთვის (დაუზუსტებელი ტიპი) პლაცებოს მიხედვით კოეფიციენტის გადაჭარბება არ დაფიქსირებულა.
შეტყობინებები საეჭვო არასასურველი რეაქციების შესახებ
საეჭვო არასასურველი რეაქციების შესახებ შეტყობინებები სამკურნალო საშუალების რეგისტრაციის შემდეგ მნიშვნელოვანია. თუ პაციენტს გამოუვლინდა სერიოზული არასასურველი რეაქცია სამკურნალო საშუალებაზე ან ახალი არასასურველი რეაქციის აღნიშვნის შემთხვევაში, რომელიც არ არის აღწერილი ამ ნაწილში, გთხოვთ, მოახდინოთ ინფორმირება ფარმაკოზედამხედველობის ეროვნული სისტემის შესაბამისად.
განსაკუთრებული მითთებები
ეფექტები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ
პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ცელეკოქსიბით, აღინიშნა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ზედა ნაწილის დაზიანების შემთხვევები (პერფორაცია, წყლულები ან კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა), რომელთაგან ზოგიერთი იყო ფატალური. სიფრთხილეა საჭირო არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენებისას კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ გართულებების განვითარების ყველაზე დიდი რისკის მქონე პაციენტებში: ხანდაზმული პაციენტები; პაციენტები, რომლებიც ერთდროულად იყენებენ სხვა არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს ან აცეტილსალიცილის მჟავას, ან გლუკოკორტიკოიდებს; პაციენტები, რომლებიც იყენებენ ალკოჰოლს; პაციენტები კუჭ-ნაწლავის დაავადებებით ანამნეზში, როგორიცაა წყლულები და კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენა.
აცეტილსალიცილის მჟავასთან ცელეკოქსიბის ერთდროული გამოყენებისას (თუნდაც დაბალი დოზებით) იზრდება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ არასასურველი რეაქციების განვითარების რისკის შემდგომი ზრდა (კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში წყლულების წარმოქმნა ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ სხვა გართულებები).
გრძელვადიან კლინიკურ კვლევებში არ არის გამოვლენილი მნიშვნელოვანი განსხვავებები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ აცეტილსალიცილის მჟავასთან ცოგ-2 სელექტიური ინჰიბიტორების კომბინირებული გამოყენების უსაფრთხოებაში აცეტილსალიცილის მჟავასთან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენებასთან შედარებით.
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ერთდროული გამოყენება
არ არის რეკომენდირებული ცელეკოქსიბის და არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (აცეტილსალიცილის მჟავის არ ჩათვლით) ერთდროულად გამოყენება.
გულ-სისხლძარღვოვანი ეფექტები
გრძელვადიან, პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში პაციენტებში სპორადული ადენომატოზური პოლიპებით, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს დოზებით 200 მგ ორჯერ დღეში და 400 მგ ორჯერ დღეში, აღინიშნა სერიოზული გულ-სისხლძარღვთა გართულებების რაოდენობის ზრდა, ძირითადად მიოკარდიუმის ინფარქტის, პლაცებოსთან შედარებით.
ვინაიდან გულ-სისხლძარღვთა სისტემისთვის რისკები შეიძლება გაიზარდოს ცელეკოქსიბით თერაპიის დოზისა და ხანგრძლივობის მიხედვით, პრეპარატი უნდა დაინიშნოს უმოკლესი კურსებით და ყველაზე დაბალი ეფექტური დღიური დოზებით.
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ხანგრძლივი გამოყენება, მათ შორის ცოგ-2 სელექტიური ინჰიბიტორებისა, დაკავშირებულია გულ-სისხლძარღვთა და თრომბოზული გართულებების განვითარების გაზრდილ რისკთან. ცელეკოქსიბის ერთჯერადი დოზის შემდეგ გართულებების რისკი, ისევე როგორც თერაპიის ხანგრძლივობა ასეთ შემთხვევებში, დადგენილი არ არის. აუცილებელია პერიოდულად შეფასდეს პაციენტის საჭიროება დაავადების სიმპტომების გამოხატულების შემცირებაში და თერაპიაზე პასუხი, განსაკუთრებით ოსტეოართრიტის მქონე პაციენტებში.
პაციენტებს, რომლებსაც აქვთ გულ-სისხლძარღვთა გართულებების განვითარების მნიშვნელოვანი რისკ-ფაქტორები (მაგალითად, არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპერლიპიდემია, შაქრიანი დიაბეტი, მოწევა), პრეპარატი უნდა დაენიშნოს მხოლოდ სათანადო შეფასების შემდეგ.
ცოგ-2 სელექტიური ინჰიბიტორები არ წარმოადგენენ აცეტილსალიცილის მჟავის შემცვლელებს გულ-სისხლძარღვთა თრომბოემბოლიური დაავადებების პროფილაქტიკის დროს ანტიაგრეგანტული ეფექტის არარსებობის გამო. ამიტომ ანტიაგრეგანტული თერაპია არ უნდა შეწყდეს.
სითხის შეკავება და შეშუპებები
ისევე, როგორც სხვა პრეპარატების მიღებისას, რომლებიც აფერხებენ პროსტაგლანდინების სინთეზს, პაციენტებს, რომლებიც იღებენ ცელეკოქსიბს, შესაძლოა აღენიშნებოდეთ ორგანიზმში სითხის შეკავება და შეშუპებები. ამიტომ, ცელეკოქსიბი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, პაციენტებში მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციით ან არტერიული ჰიპერტენზიით ანამნეზში, ასევე პაციენტებში ნებისმიერი სხვა ეთიოლოგიის შეშუპებებით, რადგან პროსტაგლანდინების ინჰიბირებამ შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის დარღვევა და სითხის შეკავება ორგანიზმში. სიფრთხილის დაცვაა საჭირო პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიურეტიკებს ან იმყოფებიან ჰიპოვოლემიის განვითარების რისკის ჯგუფში.
არტერიული ჰიპერტენზია
ისევე როგორც ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებმა, ცელეკოქსიბმა შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული ჰიპერტენზიის განვითარება ან არსებული არტერიული ჰიპერტენზიის მიმდინარეობის გაუარესება, რომელთაგან თითოეულმა შეიძლება ხელი შეუწყოს გულ-სისხლძარღვთა გართულებების განვითარების სიხშირის ზრდას. ამიტომ ცელეკოქსიბით თერაპიის დასაწყისში და მკურნალობის მთელი კურსის განმავლობაში არტერიული წნევის მუდმივი მონიტორინგი უნდა მოხდეს.
ეფექტები ღვიძლის და თირკმელების მხრივ
თირკმელების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევები და განსაკუთრებით გულის დისფუნქცია უმეტეს შემთხვევაში აღინიშნა ხანდაზმულ პაციენტებში, ამიტომ ისინი უნდა იმყოფებოდნენ მუდმივი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ.
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები, ცელეკოქსიბის ჩათვლით, შეიძლება ახდენდნენ ტოქსიკურ გავლენას თირკმელებზე. კლინიკურ კვლევებში ცელეკოქსიბს და არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს ჰქონდათ მსგავსი ეფექტი თირკმელებზე. პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევით, გულის უკმარისობით, ღვიძლის დისფუნქციით, პაციენტები, რომლებიც იღებენ დიურეტიკებს, ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებს და ხანდაზმული პაციენტები მიეკუთვნებიან თირკმლის ტოქსიკურობის განვითარების გაზრდილი რისკის ჯგუფს. ცელეკოქსიბის გამოყენებისას უნდა ხდებოდეს ასეთი პაციენტების მდგომარეობის სათანადო კონტროლი.
ცელეკოქსიბის გამოყენებისას იყო შეტყობინებები ღვიძლის მხრივ მძიმე რეაქციების განვითარების ზოგიერთი შემთხვევის შესახებ, ფულმინანტური ჰეპატიტის (ზოგიერთი შემთხვევა ლეტალური დასასრულით), ღვიძლის ნეკროზის და ღვიძლის უკმარისობის ჩათვლით (ზოგიერთი შემთხვევა ლეტალური დასასრულით ან ღვიძლის ტრანსპლანტაციის საჭიროებით). იმ შემთხვევებში, როდესაც მითითებული იყო დრო რეაქციის აღნიშვნამდე, ღვიძლის მხრივ მძიმე არასასურველი რეაქციების უმეტესობა ვითარდებოდა ცელეკოქსიბით თერაპიის დაწყებიდან ერთი თვის განმავლობაში.
თუ პრეპარატით მკურნალობის დროს ხდება ზემოთ მითითებული ორგანოების ნებისმიერი სისტემის ფუნქციის გაუარესება, უნდა იქნას მიღებული შესაბამისი ზომები და განხილული ცელეკოქსიბით მკურნალობის შეწყვეტის შესაძლებლობა.
CYP2D6-ის ინჰიბირება
ცელეკოქსიბი აინჰიბირებს CYP2D6. მიუხედავად იმისა, რომ ის არ არის ამ ფერმენტის ძლიერი ინჰიბიტორი, შეიძლება საჭირო გახდეს სამკურნალო საშუალებების დოზის შემცირება, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით.
CYP2C9-ის „ნელი“ მეტაბოლიზატორები
პაციენტებმა CYP2C9 მეტაბოლიზმის დაბალი დონით პრეპარატი სიფრთხილით უნდა მიიღონ.
კანის და სისტემური ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები
ცელეკოქსიბის გამოყენებისას ძალიან იშვიათად იყო შეტყობინებები კანის სერიოზული რეაქციების შესახებ (ზოგიერთი ფატალური დასასრულით), ექსფოლიაციური დერმატიტის, სტივენს-ჯონსონის სინდრომის და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის ჩათვლით. კანის სერიოზული რეაქციების განვითარების ყველაზე დიდი რისკი ჩნდება მკურნალობის საწყის ეტაპზე (არასასურველი რეაქციების განვითარების უმეტესი შემთხვევა დაფიქსირდა მკურნალობის პირველ თვეში). სერიოზული ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები (მათ შორის ანაფილაქსია, ანგიონევროზული შეშუპება და მედიკამენტური გამონაყარი ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS) ან ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომით) დარეგისტრირებული იყო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს. პაციენტები ალერგიით სულფონამიდებზე ანამნეზში ან ნებისმიერი მედიკამენტური ალერგიით შეიძლება დაექვემდებარონ კანის სერიოზული რეაქციების ან ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების უფრო დიდ რისკს. პრეპარატის მიღება უნდა შეწყდეს კანზე გამონაყარის, ლორწოვანი გარსების დაზიანებების ან ჰიპერმგრძნობელობის ნებისმირი სხვა ნიშნების გამოვლენის შემთხვევაში.
ზოგადი რეაქციები
ცელეკოქსიბმა შეიძლება შენიღბოს ცხელება და ანთების სხვა ნიშნები.
პერორალური ანტიკოაგულანტები
პაციენტებში ვარფარინის ერთდროულად გამოყენებისას იყო შეტყობინებები სერიოზული სისხლდენების (ზოგიერთი ფატალური), პროთრომბინული დროის გაზრდის (საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობა) შესახებ. ამიტომ, პაციენტებმა, რომლებიც იყენებენ ვარფარინს/კუმარინის ტიპის ორალურ ანტიკოაგულანტებს, სათანადოდ უნდა აკონტროლონ პროთრომბინული დრო და საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობა, განსაკუთრებით ცელეკოქსიბის გამოყენების პირველ დღეებში ან მისი დოზის შეცვლისას. ანტიკოაგულანტების ერთდროულმა გამოყენებამ არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან შეიძლება გაზარდოს სისხლდენის განვითარების რისკი. სიფრთხილე უნდა იქნას დაცული ცელეკოქსიბის ვარფარინთან ან სხვა პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან, მათ შორის პირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტებთან (მაგ., აპიქსაბანი, დაბიგატრანი და რივაროქსაბანი) ერთდროული გამოყენებისას.
დამხმარე ნივთიერებები
ლეკოქსა 100 მგ და 200 მგ შეიცავს ლაქტოზას (პრეპარატის თითოეული კაფსულა შეიცავს, შესაბამისად, 32,45 მგ და 64,90 მგ ლაქტოზას მონოჰიდრატს). პაციენტებმა გალაქტოზას აუტანლობის იშვიათი მემკვიდრეობითი პრობლემებით, ლაპა ლაქტაზას უკმარისობით ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციით არ უნდა გამოიყენონ პრეპარატი.
ლეკოქსა (ცელეკოქსიბი 100 მგ) შეიცავს 1 მმოლ-ზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) თითო კაფსულაში, რომელიც არსებითად „არ შეიცავს ნატრიუმს“.
ლეკოქსა (ცელეკოქსიბი 200 მგ) შეიცავს 1 მმოლ-ზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) თითო კაფსულაში, რომელიც არსებითად „არ შეიცავს ნატრიუმა“.
გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების ტარებისა და მექანიზმების მართვის უნარზე
ცელეკოქსიბმა შეიძლება უმნიშვნელო გავლენა მოახდინოს მანქანის მართვასა და მექანიზმების მოხმარების უნარზე. პაციენტებმა, რომლებსაც აღენიშნებათ თავბრუსხვევა, ვერტიგო ან ძილიანობა პრეპარატის გამოყენებისას, თავი უნდა შეიკავონ სატრანსპორტო საშუალებების ტარებისა და მექანიზმების მართვისგან.
ფერტილობა, გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში
ორსულობა
ცხოველებზე (ვირთხებსა და კურდღლებზე) ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა, განვითარების მანკების ჩათვლით. პროსტაგლანდინების სინთეზის დათრგუნვამ შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ორსულობაზე. ეპიდემიოლოგიური კვლევების მონაცემები მიუთითებს სპონტანური აბორტის გაზრდილ რისკზე პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების გამოყენების შემდეგ ორსულობის ადრეულ პერიოდში. პოტენციური რისკი ადამიანებისთვის ორსულობის დროს უცნობია, მაგრამ ვერ იქნება გამორიცხული. ცელეკოქსიბს, ისევე როგორც სხვა პრეპარატებს, რომლებიც აფერხებენ პროსტაგლანდინების სინთეზს, შეუძლია დათრგუნოს საშვილოსნოს შეკუმშვის აქტივობა და გამოიწვიოს ნაყოფში არტერიული სადინრის ნაადრევი დახურვა ორსულობის ბოლო ტრიმესტრში.
ორსულობის მეორე ან მესამე ტრიმესტრში არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებმა, მათ შორის ცელეკოქსიბმა, შეიძლება გამოიწვიოს ნაყოფის თირკმლის დისფუნქცია, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამნიოტური სითხის მოცულობის შემცირება ან ოლიგოჰიდრამნიონის მძიმე შემთხვევებში. ასეთი ეფექტები შეიძლება აღინიშნოს მკურნალობის დაწყებისთანავე და ჩვეულებრივ შექცევადია პრეპარატის მიღების შეწყვეტის შემდეგ.
ცელეკოქსიბი უკუნაჩვენებია ორსულობისას და ქალებში, რომლებიც ორსულობას გეგმავენ.
თუ ქალი დაორსულდა მკურნალობის პერიოდში, პრეპარატის მიღება უნდა შეწყდეს.
ლაქტაცია
ცელეკოქსიბი გამოიყოფა მეძუძური ვირთხების რძეში კონცენტრაციებში, რომლებიც პლაზმაში კონცენტრაციის მსგავსია. არსებობს შეზღუდული მონაცემები ცელეკოქსიბის დედის რძეში გამოყოფის შესახებ. ლაქტაციის პერიოდში ქალებში ცელეკოქსიბის გამოყენებისას აღინიშნა ცელეკოქსიბის დაბალი დონე დედის რძეში. პრეპარატი არ უნდა იქნას გამოყენებული ლაქტაციის პერიოდში.
ფერტილობა
მოქმედების მექანიზმის შესაბამისად არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის ცელეკოქსიბის, გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ფოლიკულის გახეთქვის შეფერხება ან გახეთქვისადმი ფოლიკულის უუნარობა ოვულაციის დროს, რაც დაკავშირებულია ზოგიერთ ქალში ნაყოფიერების შექცევად დარღვევასთან.
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედებები
პერორალური ანტიკოაგულანტები
როდესაც პაციენტები იყენებენ ვარფარინს ან სხვა პერორალურ ანტიკოაგულანტებს, ანტიკოაგულანტული აქტივობა უნდა შემოწმდეს ცელეკოქსიბის გამოყენების პირველ დღეებში ან მისი დოზის შეცვლისას, რადგან ასეთ პაციენტებს აქვთ სისხლდენის განვითარების გაზრდილი რისკი. ამიტომ, პაციენტებმა, რომლებიც იყენებენ ორალურ ანტიკოაგულანტებს, ყურადღებით უნდა აკონტროლონ პროთრომბინული დრო და საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობა, განსაკუთრებით ცელეკოქსიბის გამოყენების პირველ დღეებში ან მისი დოზის შეცვლისას. იყო შეტყობინებები სისხლდენების შესახებ (ზოგჯერ ფატალურის), რომლებიც დაკავშირებულია პროთრომბინული დროის ზრდასთან, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ცელეკოქსიბს და ვარფარინს.
ჰიპოტენზიური პრეპარატები
არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს შეუძლიათ შეამცირონ ჰიპოტენზიური პრეპარატების მოქმედება, აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტების, შარდმდენების და β-ბლოკატორების ჩათვლით. თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვთარების რისკი, რომელიც ჩვეულებრივ შექცევადია, შეიძლება გაიზარდოს ზოგიერთ პაციენტში თირკმლის ფუნქციის დარღვევით (მაგალითად, დეჰიდრატაციის მქონე პაციენტებში, პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიურეტიკებს ან ხანდაზმულ პაციენტებში) აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II-ის რეცეპტორების ანტაგონისტების და/ან დიურეზულების გამოყენებისას არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან კომბინაციაში, ცელეკოქსიბის ჩათვლით. ამიტომ ცელეკოქსიბისა და ზემოაღნიშნული პრეპარატების კომბინირებული თერაპია სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში. პაციენტებში უნდა ჩატარდეს ადეკვატური ჰიდრატაცია. თანმხლები თერაპიის დაწყების შემდეგ და შემდეგ პერიოდულად უნდა მოხდეს თირკმელების ფუნქციის მონიტორინგი.
28-დღიან კლინიკურ კვლევაში I და II სტადიის არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში, რომელიც კონტროლდებოდა ლიზინოპრილის დახმარებით, ცელეკოქსიბი 200 მგ დოზით ორჯერ დღეში არ იწვევდა დიასტოლური ან სისტოლური არტერიული წნევის საშუალო დღიური მაჩვენებლის კლინიკურად მნიშვნელოვან ზრდას პლაცებოსთან შედარებით, არტერიული წნევის 24-საათიანი ამბულატორიული მონიტორინგის განმავლობაში. პაციენტებს შორის, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს 200 მგ დოზით დღეში ორჯერ, 48% ჩათვლილი იყო, რომ არ რეაგირებდა ლიზინოპრილზე კლინიკაში ბოლო ვიზიტის დროს (დიასტოლური არტერიული წნევა, გაზომილი მანჟეტით, შეადგენდა > 90 მმ. ვწყ. სვ ან დიასტოლური არტერიული წნევის მომატება, გაზომილი მანჟეტის საშუალებით, >10%-ით საწყის დონესთან შედარებით) პაციენტების 27%-თან შედარებით, რომლებიც პლაცებოს იღებდნენ; ეს განსხვავება იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი.
ციკლოსპორინი და ტაკროლიმუსი
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების და ციკლოსპორინის ან ტაკროლიმუსის ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გააძლიეროს ციკლოსპორინის ან ტაკროლიმუსის ნეფროტოქსიური მოქმედება, შესაბამისად. ცელეკოქსიბის და ნებისმიერი ამ პრეპარატის კომბინირებული გამოყენებისას საჭიროა თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი.
აცეტილსალიცილის მჟავა
ცელეკოქსიბი შეიძლება გამოყენებული იქნას აცეტილსალიცილის მჟავის დაბალ დოზებთან, მაგრამ ის არ ჩაანაცვლებს მას გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების პროფილაქტიკაში. როგორც სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების შემთხვევაში, ჩატარებული კლინიკური კვლევების შედეგად აღინიშნა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის წყლულოვანი დაავადების ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სხვა გართულებების განვითარების რისკი აცეტილსალიცილის მჟავას დაბალი დოზების ერთდროული გამოყენებისას, ცელეკოქსიბით მონოთერაპიასთან შედარებით.
ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედებები
ცელეკოქსიბის ზემოქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებზე
CYP2D6-ის ინჰიბირება
ცელეკოქსიბი არის CYP2D6 ინჰიბიტორი. ცელეკოქსიბის ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება გაიზარდოს იმ პრეპარატების პლაზმური კონცენტრაციები, რომლებიც წარმოადგენენ ამ ფერმენტის სუბსტრატებს, როგორიცაა ანტიდეპრესანტები (ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები და სეროტონინის უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორები), ნეიროლეპტიკები, ანტიარითმიული სამკურნალო საშუალებები. ცელეკოქსიბით მკურნალობის დასაწყისში, დოზის გაზრდის ან მკურნალობის შეწყვეტის დროს, შეიძლება საჭირო გახდეს ინდივიდუალურად დოზირებული CYP2D6 სუბსტრატების დოზის შემცირება.
ცელეკოქსიბის 200 მგ ორჯერ დღეში ერთდროულმა მიღებამ გამოიწვია დექსტრომეტორფანის და მეტოპროლოლის (CYP2D6 სუბსტრატები) პლაზმაში კონცენტრაციების 2,6-ჯერადი და 1,5-ჯერადი ზრდა, შესაბამისად, ცელეკოქსიბით CYP2D6 სუბსტრატის მეტაბოლიზმის დათრგუნვის გამო.
CYP2C19-ის ინჰიბირება
In vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ ცელეკოქსიბს შეუძლია დათრგუნოს CYP2C19 კატალიზირებული ისეთი წამლების მეტაბოლიზმი, როგორიცაა დიაზეპამი, ციტალოპრამი და იმიპრამინი. ამ მონაცემების კლინიკური მნიშვნელობა in vitro უცნობია.
მეტოტრექსატი
რევმატოიდული ართრიტის მქონე პაციენტებში ცელეკოქსიბს არ ჰქონდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა მეთოტრექსატის ფარმაკოკინეტიკაზე (პლაზმური ან თირკმლის კლირენსი) (რევმატული დაავადებების სამკურნალო დოზით). ერთდროული გამოყენებისას უნდა ჩატარდეს მეტოტრექსატის გამოყენებასთან დაკავშირებული ტოქსიკურობის სათანადო მონიტორინგი.
ლითიუმის პრეპარატები
ცელეკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ ჯანმრთელ სუბიექტებში 200 მგ დოზით 2-ჯერ დღეში და ლითიუმის პრეპარატების 450 მგ დოზით 2-ჯერ დღეში, გამოიწვია ლითიუმის მაქსიმალური კონცენტრაციის ზრდა საშუალოდ 16%-ით და AUC მნიშვნელობებისა - 18% -ით. ამიტომ, ცელეკოქსიბით მკურნალობის დასაწყისში ან მისი მოხსნისას უნდა ჩატარდეს იმ პაციენტების მდგომარეობის მუდმივი მონიტორინგი, რომლებიც იღებენ ლითიუმის პრეპარატებს.
პერორალური კონტრაცეპტივები
ურთიერთქმედების კვლევაში ცელეკოქსიბს არ ჰქონდა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა პერორალური კონტრაცეპტივების ფარმაკოკინეტიკაზე (1 მგ ნორეთისტერონი/35 მკგ ეთინილესტრადიოლი).
გლიბენკლამიდი/ტოლბუტამიდი
ცელეკოქსიბს არ აქვს კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა ტოლბუტამიდის (CYP2C9 სუბსტრატი) ან გლიბენკლამიდის ფარმაკოკინეტიკაზე.
სხვა სამკურნალო საშუალებების ზემოქმედება ცელეკოქსიბზე
CYP2C9-ის „ნელი“ მეტაბოლიზატორები
პაციენტებში CYP2C9 დაბალი მეტაბოლიზმის დონით და ცელეკოქსიბის გაზრდილი სისტემური ზემოქმედებით, CYP2C9 ინჰიბიტორების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ცელეკოქსიბის ზემოქმედების შემდგომი ზრდა. პაციენტებმა CYP2C9 მეტაბოლიზმის დაბალი დონით არ უნდა გამოიყენონ ეს კომბინაციები.
CYP2C9 ინჰიბიტორები და ინდუქტორები
ვინაიდან ცელეკოქსიბი ძირითადად მეტაბოლიზდება CYP2C9-ით, ის უნდა იქნას გამოყენებული რეკომენდირებული დოზის ნახევრით პაციენტებში, რომლებიც ფლუკონაზოლს იღებენ. ცელეკოქსიბის ერთჯერადი დოზის და ფლუკონაზოლის (CYP2C9-ის ძლიერი ინჰიბიტორი) 200 მგ დღეში ერთდროულმა გამოყენებამ გამოიწვია ცელეკოქსიბის მაქსიმალური კონცენტრაციის მნიშვნელობის ზრდა საშუალოდ 60%-ით, ხოლო AUC მნიშვნელობების - 130%-ით. CYP2C9 ინდუქტორების ერთდროულმა გამოყენებამ, როგორიცაა რიფამპიცინი, კარბამაზეპინი და ბარბიტურატები, შეიძლება შეამციროს ცელეკოქსიბის პლაზმური კონცენტრაციები.
კეტოკონაზოლი და ანტაციდები
კეტოკონაზოლი და ანტაციდები არ მოქმედებენ ცელეკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკაზე.
ბავშვთა პოპულაცია
ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მხოლოდ მოზრდილებში.
ჭარბი დოზირება
არ არსებობს კლინიკური მონაცემები დოზის გადაჭარბების შესახებ. ჯანმრთელ სუბიექტებში ცელეკოქსიბის ერთჯერადი მიღება 1200 მგ-მდე დოზით ან მრავალჯერადი დოზების გამოყენება 1200 მგ-მდე ორჯერ დღეში 9 დღის განმავლობაში არ იწვევდა კლინიკურად მნიშვნელოვან გვერდით რეაქციებს.
მკურნალობა
შესაძლო ჭარბი დოზირების შემთხვევაში საჭიროა შესაბამისი შემანარჩუნებელი სამედიცინო დახმარების გაწევა, როგორიცაა კუჭის შიგთავსის ამოღება, კლინიკური გამოკვლევა და, აუცილებლობის შემთხვევაში, სიმპტომური მკურნალობა.
ნაკლებად სავარაუდოა, რომ დიალიზი იყოს პრეპარატის გამოდევნის ეფექტური მეთოდი, ცელეკოქსიბის ცილებთან შეკავშირების მაღალი დონის გამო.
გამოშვების ფორმა
კაფსულები.
10 კაფსულა ბლისტერში.
ლეკოქსა 100 მგ
2 ან 5 ბლისტერი სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მუყაოს კოლოფში.
ლეკოქსა 200 მგ
3 ან 5 ბლისტერი სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მუყაოს კოლოფში.
შენახვის პირობები
ინახება არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.
ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას!
სად შევიძინოთ?