არტოქსანი / ARTOXAN
- საერთაშორისო დასახელება (აქტიური ნივთიერება): tenoxicam
- კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი: ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები → არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები → არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები სისტემური გამოყენებისათვის → ოქსიკამები
- მწარმოებელი კომპანია: Global Napi Pharmaceuticals
- მწარმოებელი ქვეყანა: ეგვიპტე
- გამოშვების ფორმა: 20მგ კაფსულა №10
- გაცემის რეჟიმი: III ჯგუფი (ურეცეპტოდ)
საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება
ტენოქსიკამი, Tenoxicam
წამლის ფორმა
კაფსულები.
აღწერა: მყარი ჟელატინის კაფსულები ზომით #3 ნაცრისფერი კორპუსით და მწვანე თავით, ყვითელი ფერის ფხვნილის შემცველობით.
შემადგენლობა
კაფსულა შეიცავს
აქტიური ნივთიერება: ტენოქსიკამი 20 მგ.
დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზა, მაგნიუმის სტეარატი.
კაფსულა: ჟელატინი, ინდიგოტინი, ქინოლონი ყვითელი, ტიტანის დიოქსიდი.
პრეპარატის ათქ კოდი
M01AC02
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო და ანტირევმატული საშუალებები. ოქსიკამები.
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ფარმაკოდინამიკა
ტენოქსიკამი მიეკუთვნება არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (აასს) ჯგუფს, გააჩნია ანთების საწინააღმდეგო, ტკივილგამაყუჩებელი და სიცხის დამწევი თვისებები. ტენოქსიკამი აინჰიბირებს ციკლოოქსიგენაზა 1 და 2 ტიპებს (ცოგ-1 და ცოგ-2) და მნიშვნელოვნად არღვევს პროსტაგლანდინების სინთეზს როგორც in vitro (სათესლე ბუშტუკები ცხვრებში), ისე in vivo (არაქიდონის მჟავას ტოქსიკური მოქმედებისგან დაცვა თაგვებში), გარდა ამისა, აინჰიბირებს თრომბოციტების აგრეგაციას.
In vitro კვლევებში COS-7 უჯრედებიდან მიღებული ადამიანის ცოგ-ის რეკომბინანტული იზოფორმის გამოყენებით, დადგენილია, რომ ტენოქსიკამი აინჰიბირებს ცოგ-1 და ცოგ-2-ს თითქმის ერთი და იგივე ხარისხით, ცოგ-2/ცოგ-1 შეფარდება არის 1,34.
ლეიკოციტების პეროქსიდაზების გამოყენებით in vitro კვლევების შედეგები საფუძველს გვაძლევს ვივარაუდოთ, რომ ტენოქსიკამმა შეიძლება შეამციროს ანთების კერაში ჟანგბადის აქტიური ფორმების წარმოქმნა.
In vitro ტენოქსიკამი მნიშვნელოვანი ხარისხით ამცირებს ადამიანის მეტალოპროტეინაზების (სტრომელიზინის და კოლაგენაზას) აქტივობას, რომლებიც იწვევენ ხრტილის დაზიანებას.
როგორც ჩანს, ზემოთ მითითებული ფარმაკოლოგიური თვისებები ნაწილობრივ მაინც განაპირობებენ ტენოქსიკამის კლინიკურ ეფექტიანობას ტკივილის სინდრომის თანხლებით მიმდინარე საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის ანთებითი და დეგენერაციული დაავადებების მკურნალობისას.
ფარმაკოკინეტიკა
შეწოვა
პერორალური მიღებისას ტენოქსიკამი სრულად შეიწოვება და აღწევს სისტემურ სისხლის ნაკადში უცვლელი სახით, მისი ბიოშეღწევადობა შეადგენს 100%-ს.
ტენოქსიკამის შიგნით მიღებისას უზმოზე სისხლის პლაზმაში სამკურნალო საშუალების მაქსიმალური კონცენტრაცია (Cmax) მიიღწევა 1-2 საათის შემდეგ; საკვებთან ერთად მიღებისას ტენოქსიკამის შეწოვის სიჩქარე უმნიშვნელოდ მცირდება, თუმცა ამასთან შეწოვის ხარისხი არ იცვლება.
განაწილება
ვენაში შეყავნის შემდეგ პირველი სამი საათის განმავლობაში ტენოქსიკამის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში სწრაფად მცირდება.
ტენოქსიკამის ვენაში შეყვანიდან, ასევე პერორალური მიღებიდან ოთხი საათის შემდეგ სისხლის პლაზმაში კონცენტრაციებს შორის სხვაობა არ აღინიშნება. სამკურნალო საშუალების განაწილების მოცულობა წონასწორულ მდგომარეობაში შეადგენს საშუალოდ 10-12 ლ-ს.
სისხლის პლაზმაში ალბუმინთან ტექნოქსიკამის შეკავშირების მაჩვენებელი შეადგენს 99%-ს. ტენოქსიკამი კარგად აღწევს სინოვიალურ სითხეში, თუმცა, სამკურნალო საშუალების მაქსიმალური კონცენტრაცია მასში მიიღწევა უფრო გვიან, ვიდრე სისხლის პლაზმაში.
ტენოქსიკამის რეკომენდებული დოზით მიღებისას 20 მგ დღე-ღამეში 1-ჯერ, სისხლის პლაზმაში მისი წონასწორული კონცენტრაცია მიიღწევა 10-15 დღის შემდეგ; სამკურნალო საშუალების დაგროვება ორგანიზმში არ ხდება. 20 მგ დოზის პერორალურად მიღებისას დღე-ღამეში 1-ჯერ ტენოქსიკამის საშუალო წონასწორული კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში შეადგენს 11 მგ/მლ-ს და ის არ იცვლება სამკურნალო საშუალების გამოყენებისას 4 წლამდე პერიოდის განმავლობაში. ტენოქსიკამის წონასწორული კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში 6-ჯერ აღემატება ერთჯერადი მიღების შემდეგ არსებულ კონცენტრაციას (შეფასება სამკურნალო საშუალების კინეტიკის საფუძველზე ერთჯერადი გამოყენების შემდეგ).
დადგენილია, რომ ერთჯერადი გამოყენების შემდეგ ტენოქსიკამი მხოლოდ უმნიშვნელო რაოდენობებით (დოზის 0,3%-ზე ნაკლები) აღწევს დედის რძეში.
მეტაბოლიზმი და გამოყოფა
ტენოქსიკამის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს საშუალოდ 72 საათს (42-98 საათი), საერთო პლაზმური კლირენსი შეადგენს 2 მლ/წთ-ს. ტენოქსიკამი თითქმის სრულად მეტაბოლიზდება და ორგანიზმიდან გამოიყოფა არააქტიური მეტაბოლიტების სახით. პერორალური მიღების შემდეგ მიღებული დოზის დაახლოებით 2/3 გამოიყოფა შარდით (უპირატესად არააქტიური მეტაბოლიტის 5-ჰიდროქსიტენოქსიკამის ფორმით), ხოლო დარჩენილი რაოდენობა გამოიყოფა ნაღველით (უპირატესად კონიუგირებული გლუკორონის მჟავას ფორმით); დოზის 1%-ზე ნაკლები გამოიყოფა უცვლელი სახით შარდით.
ტენოქსიკამს გააჩნია ლინეარული ფარმაკოკინეტიკა 10 მგ-დან 100 მგ-მდე დოზების დიაპაზონში.
პაციენტთა განსაკუთრებული ჯგუფები
ხანდაზმული ასაკის პაციენტებსა და თირკმლის უკმარისობის ან ღვიძლის ციროზის მქონე პაციენტებში ჩატარებული კვლევების მონაცემები აჩვენებს, რომ აუცილებელი არ არის ტენოქსიკამის დოზის კორექცია ასეთ პაციენტებში სისხლის პლაზმაში სამკურნალო საშუალების ისეთი კონცენტრაციების მისაღწევად, როგორიც მიიღწევა ჯანმრთელ მოხალისეებში.
რევმატული დაავადებების მქონე პაციენტებში ტენოქსიკამის ფარმაკოკინეტიკური პროფილი ჯანმრთელ მოხალისეებში არსებულის მსგავსია.
იმის გამო, რომ ტენოქსიკამი უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს, აუცილებელია სიფრთხილის გამოჩენა სამკურნალო საშუალების გამოყენებისას იმ პაციენტებში, რომლებსაც სისხლის პლაზმაში შემცირებული აქვთ ალბუმინის კონცენტრაცია.
გამოყენების ჩვენებები
საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის ანთებითი და დეგენერაციული დაავადებები, თანმხლები ტკივილის სინდრომით (სიმპტომური თერაპია):
რევმატოიდული ართრიტი;
ოსტეოართროზის გამწვავება (მოკლევადიანი მკურნალობა);
მაანკილოზებელი სპონდილიტი;
სახსრების პარაარტიკულური ქსოვილების დაზიანებები (ტენდინიტი, ბურსიტი, მხრის ან მენჯ-ბარძაყის სახსრის პერიართრიტი);
პოდაგრის გამწვავება;
პოსტოპერაციული ტკივილის სინდრომი;
პირველადი დისმენორეა.
გამოყენების წესი და დოზები
არასასურველი რეაქციები შეიძლება მინიმუმამდე იქნას დაყვანილი ყველაზე მცირე ეფექტური დოზის გამოყენებით დროის მაქსიმალურად მცირე პერიოდში, რაც საჭიროა სიმპტომების კონტროლისთვის.
დოზირება
ყველა ჩვენებისას (გარდა პოსტოპერაციული ტკივილის სინდრომისა) რეკომენდებული დოზა შეადგენს 20 მგ ტენოქსიკამს (1 კაფსულა) დღე-ღამეში 1-ჯერ (უმჯობესია დღე-ღამის ერთსა და იმავე დროს).
არ შეიძლება ტენოქსიკამის რეკომენდებული სადღეღამისო დოზის 20 მგ-ს გადამეტება, ვინაიდან ამით ყოველთვის არ მიიღწევა უფრო გამოხატული თერაპიული ეფექტი, ხოლო არასასურველი რეაქციების განვითარების რისკი მატულობს.
ქრონიკული დაავადებების მკურნალობისას თერაპიული ეფექტი აღინიშნება თერაპიის დაწყებისთანავე, ხოლო მკურნალობაზე მიღებული პასუხი დროის განმავლობაში მატულობს.
ოსტეოართროზის გამწვავებისას მკურნალობის ხანგრძლივობა არ უნდა აღემატებოდეს 15 დღეს.
პოდაგრის გამწვავებისას რეკომენდებული დოზა შეადგენს 20 მგ ტენოქსიკამს (1 კაფსულა) დღე-ღამეში 1-ჯერ; თერაპიის ხანგრძლივობა შეადგენს 7 დღეს.
პოსტოპერაციული ტკივილის სინდრომის დროს რეკომენდებული დოზა შეადგენს 40 გ ტენოქსიკამს (2 კაფსულა) დღე-ღამეში 1-ჯერ; მკურნალობის ხანგრძლივობა არ უნდა აღემატებოდეს 5 დღეს.
პირველადი დისმენორეის დროს რეკომენდებული დოზა შეადგენს 20 მგ ტენოქსიკამს (1 კაფსულა) დღე-ღამეში 1-ჯერ; თერაპიის ხანგრძლივობა შეადგენს 2 დღეს, აუცილებლობისას, შეიძლება გაიზარდოს 1-3 დღით.
პაციენტთა განსაკუთრებული ჯგუფები
თირკმელების ან ღვიძლის დაავადებების მქონე პაციენტებში არტოქსანი შეიძლება გამოყენებული იყოს ზემოთ მითითებული რეკომენდებული დოზებით (ასეთ პაციენტებში ტენოქსიკამის კონცენტრაციები სისხლის პლაზმაში ისეთივე იყო, როგორიც ჯანმრთელ მოხალისეებში, დოზის კორექციის გარეშე).
ბავშვები
არ არსებობს რეკომენდაციები არტოქსანის დოზირების შესახებ 18 წლამდე ასაკის პაციენტებში, ვინაიდან პრეპარატის გამოყენების კლინიკური გამოცდილება პაციენტთა მოცემულ კატეგორიაში არ არსებობს.
ხანდაზმული ასაკის პაციენტები
არასასურველი რეაქციების განვითარებასთან დაკავშირებული მძიმე გართულებების განვითარების რისკი ხანდაზმულ პაციენტებში მატულობს. როდესაც არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენება აუცილებელია, ისინი მიღებული უნდა იყოს ყველაზე მცირე ეფექტური დოზით დროის მაქსიმალურად ხანმოკლე პერიოდში. არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით თერაპიის დროს აუცილებელია პაციენტთა რეგულარული მონიტორინგი კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის სიმპტომების ადრეული გამოვლენის მიზნით.
გამოყენების წესი
კაფსულები მიიღება შიგნით, საკვების მიღების დროს, ჭიქა წყლის მიყოლებით.
უკუჩვენებები
მომატებული მგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების, სხვა აასს-ების ან პრეპარატის რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ;
ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, როგორიცაა ბრონქული ასთმა, რინიტი, ჭინჭრის ციება, ანგიონევროზული შეშუპება ან ანაფილაქსია (არტერიული ჰიპოტენზია, შოკი) სალიცილატებზე ან სხვა აასს-ზე ანამნეზში;
სისხლდენა კუჭ-ნაწლავიდან ან პერფორაცია, მათ შორის ანამნეზში, დაკავშირებული მანამდე აასს-ით თერაპიასთან;
მორეციდივე წყლული ან სისხლდენა კუჭ-ნაწლავიდან ანამნეზში (წყლულის წარმოქმნის ან სისხლდენის განვითარების ორი ან მეტი დადასტურებული ეპიზოდი);
იშვიათი მემკვიდრეობითი დაავადებები, როგორიცაა გალაქტოზას აუტანლობა (გალაქტოზემია), ლაქტაზას დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია;
გულის მძიმე უკმარისობა;
ღვიძლის მძიმე უკმარისობა;
თირკმლის მძიმე უკმარისობა;
ორსულობის მესამე ტრიმესტრი.
არასასურველი რეაქციები
კლინიკური კვლევების მიხედვით პაციენტთა უმრავლესობა კარგად იტანდა ტენოქსიკამის რეკომენდებული დოზებით თერაპიას. არასასურველი რეაქციები უპირატესად იყო ზომიერად გამოხატული და შექცევადი ხასიათის, პაციენტთა მხოლოდ მცირე რიცხვმა შეწყვიტა ტენოქსიკამით მკურნალობა მათი განვითარების გამო.
არასასურველი რეაქციები ჩამოთვლილია ქვემოთ სისტემურ-ორგანოთა კლასების შესაბამისად MedDRA-ს მიხედვით. არასასურველი რეაქციების სიხშირის პარამეტრები განისაზღვრება შემდეგნირად: ძალიან ხშირად (≥ 1/10); ხშირად (≥ 1/100, მაგრამ < 1/10); არახშირად (≥ 1/1000, მაგრამ < 1/100); იშვიათად (≥ 1/10000, მაგრამ < 1/1000); ძალიან იშვიათად (< 1/10000); სიხშირე უცნობია (შეფასება შეუძლებელია არსებული მონაცემების საფუძველზე).
სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ: სიხშირე უცნობია - ანემია, აგრანულოციტოზი, ლეიკოპენია, თრომბოციტოპენია.
იმუნური სისტემის მხრივ: სიხშირე უცნობია - ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, როგორიცაა ქოშინი, ბრონქული ასთმა, ანაფილაქსია, ანგიონევროზული შეშუპება.
ნივთიერებათა ცვლისა და კვების მხრივ: არახშირად - მადის დაქვეითება.
ფსიქიკის დარღვევები: არახშირად - ძილის დარღვევა; სიხშირე უცნობია - გონების არევა, ჰალუცინაციები.
ნერვული სისტემის მხრივ: ხშირად - თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი; სიხშირე უცნობია - პარესთეზია, ძილიანობა.
მხედველობის ორგანოს მხრივ: სიხშირე უცნობია - მხედველობის დარღვევა (მაგალითად, მხედველობის სიმკვეთრის დარღვევა).
დარღვევები სმენის ორგანოსა და ლაბირინთული სისტემის მხრივ: არახშირად - ვერტიგო.
გულის მხრივ: არახშირად - პალპიტაცია; სიხშირე უცნობია - გულის უკმარისობა.
სისხლძარღვების მხრივ: სიხშირე უცნობია - არტერიული ჰიპერტენზია, ვასკულიტი.
კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: ხშირად - ეპიგასტრალური და აბდომინალური ტკივილი, დისპეფსია, გულისრევა; არახშირად - სისხლდენები კუჭ-ნაწლავიდან (სისხლის ღებინებისა და მელენას ჩათვლით), კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის წყლულები, ყაბზობა, დიარეა, ღებინება, წყლულების წარმოქმნა პირის ღრუში, გასტრიტი, პირის სიმშრალე; ძალიან იშვიათად - პანკრეატიტი; სიხშირე უცნობია - პერფორაცია, კოლიტის გამწვავება და კრონის დაავადება, მეტეორიზმი.
ღვიძლისა და სანაღვლე გზების მხრივ: არახშირად - ღვიძლის ფერმენტების მომატება სისხლის პლაზმაში; სიხშირე უცნობია ჰეპატიტი.
კანისა და კანქეშა ქსოვილების მხრივ: არახშირად - ქავილი, ერითემა, გამონაყარი, ჭინჭრის ციება; ძალიან იშვიათად - სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი; სიხშირე უცნობია - ფოტოსენსიბილიზაციის რეაქციები.
თირკმელებისა და შარდგამომყოფი გზების მხრივ: არახშირად - სისხლის პლზმაში აზოტის შარდოვანას და კრეატინინის მომატება.
სასქესო ორგანოებისა და სარძევე ჯირკვლების მხრივ: სიხშირე უცნობია - უნაყოფობა ქალებში.
ზოგადი აშლილობები და დარღვევები შეყვანის ადგილას: არახშირად - დაღლილობა, შეშუპებები.
პოსტმარკეტინგულ პერიოდში მიღებული მონაცემები
ტენოქსიკამის უსაფრთხოების პროფილი პოსტმარკეტინგულ პერიოდში კლინიკური კვლევებისას არსებული პროფილის მსგავსია.
არსებობს ცალკეული ცნობები უნაყოფობის შესახებ ქალებში, რომლებიც იღებდნენ თერაპიას ცოგ/პროსტაგლანდინის სინთეზის ინჰიბიტორებით, ტენოქსიკამის ჩათვლით.
აასს-ის გამოყენებისას აღინიშნა გულისა და სისხლძარღვების მხრივ ისეთი არასასურველი რეაქციები, როგორიცაა შეშუპებები, არტერიული ჰიპერტენზია და გულის უკმარისობა.
კლინიკური და ეპიდემიოლოგიური კვლევების შედეგები მოწმობს, რომ ცოგ-2 სელექციური ინჰიბიტორებით და ზოგიერთი აასს-ით (განსაკუთრებით მაღალი დოზებით და დროის ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში გამოყენებისას) თერაპიისას შეიძლება უმნიშვნელოდ გაიზარდოს არტერიული თრომბოზების რისკი (მაგალითად, მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი).
მიუხედავად იმისა, რომ ტენოქსიკამის გამოყენებისას თრომბული გართულებების განვითარების სიხშირე, მაგალითად მიოკარდიუმის ინფარქტის, არ გაზრდილა, მონაცემები, რომლებიც საშუალებას მოგვცემდა, რომ სრულად გამოგვერიცხა სამკურნალო საშუალების ამგვარი რისკი, არასაკმარისია.
საეჭვო არასასურველი რეაქციების შესახებ ინფორმაციის მიწოდება
სამკურნალო საშუალების რეგისტრაციის შემდეგ არასასურველი რეაქციების შესახებ ინფორმაციის მიწოდება მნიშვნელოვანია. თუ პაციენტს განუვითარდა სერიოზული არასასურველი რეაქციები სამკურნალო საშუალებაზე ან გამოვლინდა ახალი არასასურველი რეაქციები, რომლებიც აღწერილი არ არის მოცემულ პუნქტში, გთხოვთ ინფორმაცია მიაწოდოთ ფარმაკოზედამხედველობის ეროვნულ სისტემას.
განსაკუთრებული მითითებები
არ შეიძლება ტენოქსიკამის გამოყენება სხვა აასს-თან, მათ შორის ცოგ-2 სელექციურ ინჰიბიტორებთან ერთად.
არასასურველი რეაქციების განვითარების რისკი შეიძლება მინიმუმამდე იქნას დაყვანილი ტენოქსიკამის გამოყენებისას ყველაზე მცირე ეფექტური დოზით დროის მაქსიმალურად მოკლე პერიოდში, რაც აუცილებელია სიმპტომების კონტროლისათვის (იხ. ქვემოთ).
სისხლდენები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან, წყლული და პერფორაცია
სისხლდენები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან, წყლულის და პერფორაციის განვითარების შემთხვევები, ზოგჯერ ლეტალური გამოსავლით, აღინიშნა აასს ჯგუფის სამკურნალო საშუალებებით, მათ შორის ტენოქსიკამით მკურნალობის სხვადასხვა ეტაპზე, ანამნეზში წინმსწრები სიმპტომების ან კუჭ-ნაწლავის მძიმე დაავადებების არსებობისგან დამოუკიდებლად. დღემდე არც ერთი კვლევის დროს არ გამოვლენილა პაციენტთა ქვეჯგუფი, რომელშიც არ იქნებოდა წყლულისა და კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენების განვითარების რისკი.
ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში აასს-ის გამოყენებისას მატულობს არასასურველი რეაქციების, განსაკუთრებით კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენისა და პერფორაციის განვითარების სიხშირე, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ ლეტალური შედეგი. დასუსტებული პაციენტები უფრო ცუდად იტანენ ისეთ არასასურველ რეაქციებს, როგორიცაა წყლული და სისხლდენები. არასასურველი რეაქციები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ ლეტალური შედეგით, დაკავშირებული აასს-ის გამოყენებასთან, უპირატესად აღინიშნება ხანდაზმული ასაკის და/ან დასუსტებულ პაციენტებში.
კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის, წყლულის ან პერფორაციების განვითარების რისკი მატულობს აასს-ის დოზების მომატებისას ანამნეზში წყლულოვანი დაავადების, განსაკუთრებით სისხლდენებით გართულებული ან პერფორაციების მქონე პაციენტებში, აგრეთვე ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში; ასეთ შემთხვევებში მკურნალობა უნდა დაიწყოს ტენოქსიკამის მინიმალური ეფექტური დოზების გამოყენებით. ასეთ პაციენტებში, აგრეთვე იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აცეტილსალიცილის მჟავას დაბალ დოზებში ან სხვა სამკურნალო საშუალებებს, რომლებიც ზრდიან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ არასასურველი რეაქციების განვითარების რისკს, განხილული უნდა იყოს გასტროპროტექტორული თერაპიის გამოყენება (მაგალითად, მიზოპროსტოლი ან პროტონული ტუმბოს ინჰიბიტორები (პტი) (იხ. ქვემოთ).
აასს სიფრხთილით გამოიყენება ანამნეზში ნაწლავების ანთების მქონე პაციენტებში (წყლულოვანი კოლიტი, კრონის დაავადება), ვინაიდან შეიძლება გამოიწვიონ ზემოთ ხსენებული დაავადებების გამწვავება.
პაციენტებმა, განსაკუთრებით ხანდაზმული ასაკის, რომლებსაც ანამნეზში ჰქონდათ რეაქციები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ, უნდა აცნობონ ექიმს ნებისმიერი უჩვეულო აბდომინალური სიმპტომის შესახებ (კერძოდ, კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენის შესახებ), განსაკუთრებით არტოქსანით მკურნალობის დასაწყისში. თუ არტოქსანით თერაპიისას პაციენტს უვითარდება სისხლდენა კუჭ-ნაწლავიდან ან წყლული, პრეპარატის გამოყენება უნდა შეწყდეს.
აუცილებელია სიფრთხილის გამოჩენა არტოქსანის გამოყენებისას იმ პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლებმაც შეიძლება გაზარდონ წყლულის წარმოქმნის ან სისხლდენის განვითარების რისკი, როგორიცაა გლუკოკორტიკოსტეროიდები პერორალური გამოყენებისათვის, ანტიკოაგულანტები, მაგალითად, ვარფარინი, სეროტონინის უკუმიტაცების სელექციური ინჰიბიტორები, ან ანტიაგრეგანტები, როგორიცაა აცეტილსალიცილის მჟავა.
კანის რეაქციები
ტენოქსიკამის გამოყენებისას აღინიშნა კანის მძიმე რეაქციების, მათ შორის ექსფოლიაციური დერმატიტის, სტივენს-ჯონსონის სინდრომის და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის განვითარების შემთხვევები, რომლებიც ზოგჯერ იწვევდა ლეტალურ გამოსავალს. არტოქსანით თერაპიისას აუცილებელია პაციენტების გულმოდგინე კონტროლი კანის რეაქციების გამოვლინებებზე, აგრეთვე პაციენტების ინფორმირება მსგავსი რეაქციების ნიშნებსა და სიმპტომებზე; სტივენს-ჯონსონის სინდრომის და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის განვითარების რისკი უფრო მეტად მოსალოდნელია მკურნალობის პირველ კვირებში. არტოქსანით თერაპია უნდა შეწყდეს სტივენს-ჯონსონის სინდრომის ან ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის ნიშნების ან სიმპტომების გამოვლენისას (პროგრესირებადი გამონაყარი კანზე, ხშირად ლორწოვან გარსებზე ბუშტუკებით და დაზიანებით).
სტივენს-ჯონსონის სინდრომის და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის მკურნალობის საუკეთესო შედეგები მიიღწევა ადრეული დიაგნოსტიკის და საეჭვო პრეპარატის გამოყენების მყისიერი შეწყვეტის შემთხვევეში.
არტოქსანის გამოყენება უკუნაჩვენებია იმ პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ სტივენს-ჯონსონის სინდრომის ან ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის განვითარების შემთხვევები ტენოქსიკამით მკურნალობისას.
ჰემატოლოგიური ეფექტები
ტენოქსიკამი აინჰიბირებს თრომბოციტების აგრეგაციას და შეიძლება გავლენა მოახდინოს ჰემოსტაზზე. ტენოქსიკამი მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენს სისხლის შედედების ფაქტორებზე, სისხლის შედედების დროზე, პროთრომბინის დროზე და აქტივირებულ ნაწილობრივ თრომბოპლასტურ დროზე.
არტოქსანით თერაპიისას აუცილებელია იმ პაციენტების გულდასმითი მონიტორინგი, რომლებსაც აქვთ სისხლის შედედების დარღვევები, ასევე იმ პაციენტების, რომლებიც იღებენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლებიც ახდენენ უარყოფით ზემოქმედებას ჰემოსტაზზე.
გულ-სისხლძარღვოვანი და ცერებროვასკულარული ეფექტები
ვინაიდან აასს-ის გამოყენება დაკავშირებულია ორგანიზმში სითხის შეკავებასთან და შეშუპებების განვითარებასთან, არტოქსანის გამოყენებისას უნდა ჩატარდეს შესაბამისი მონიტორინგი და არტერიული ჰიპერტენზიის და/ან გულის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის შეგუბებითი უკმარისობის მქონე პაციენტებს მიეცეთ აუცილებელი რეკომენდაციები.
კლინიკური და ეპიდემიოლოგიური კვლევების შედეგები მოწმობს, რომ ცოგ-2 სელექციური ინჰიბიტორებით და ზოგიერთი აასს-ით მკურნალობამ (განსაკუთრებით მაღალი დოზებით და ხანგრძლივი დროის განმავლობაში გამოყენებისას) შეიძლება უმნიშვნელოდ გაზარდოს არტერიული თრომბოზების რისკი (მაგალითად, მიოკარდიუმის ინფარქტის ან ინსულტის). ამჟამად მონაცემები, რომლებიც საშუალებას მოგვცემდა, სრულად გამოგვერიცხა ტენოქსიკამის ამგვარი რისკი, არ არსებობს.
არაკონტროლირებული არტერიული ჰიპერტენზიის, გულის შეგუბებითი უკმარისობის, გულის დიაგნოსტირებული იშემიური დაავადების, პერიფერიული არტერიების დაავადებების და/ან ცერებროვასკულარული დაავადებების მქონე პაციენტებში, არტოქსანი გამოყენებული უნდა იყოს მხოლოდ სარგებელი/რისკის შეფარდების გულდასმითი შეფასების შემდეგ. სარგებელი/რისკის შეფარდების შეფასება ასევე აუცილებელია არტოქსანით გრძელვადიანი თერაპიის დაწყების წინ იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების (მაგალითად, არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპერლიპიდემია, შაქრიანი დიაბეტი და მოწევა) რისკის ფაქტორები.
ეფექტები მხედველობის ორგანოს მხრივ
აასს-ის, მათ შორის ტენოქსიკამის გამოყენებისას, აღინიშნა არასასურველი რეაქციები მხედველობის ორგანოს მხრივ, ამიტომ მხედველობის დარღვევის მქონე პაციენტებში უნდა ჩატარდეს შესაბამისი ოფთალმოლოგიური გამოკვლევა.
სიცხის დამწევი ეფექტი
როგორც სხვა აასს-მა, ასევე, ტენოქსიკამმაც შეიძლება შენიღბოს ინფექციური დაავადებების საერთო სიმტომები.
როგორც სხვა აასს-ის გამოყენებისას, ტენოქსიკამის გამოყენების დროს აუცილებელია სიფრთხილის შესაბამისი ზომების დაცვა.
აასს ამცირებენ თირკმელებში პროსტაგლანდინების წარმოქმნას და შეიძლება უარყოფითად იმოქმედონ თირკმლის ჰემოდინამიკაზე და წყალ-ელექტროლიტების ბალანსზე. ამიტომ არტოქსანის გამოყენებისას აუცილებელია გულისა და თირკმელების ფუნქციის კონტროლო (შარდოვანას და კრეატინინის კონცენტრაციები სისხლის პლაზმაში, შეშუპებების არსებობა, სხეულის მასის მომატება და სხვ.) იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თირკმლის უკმარისობის განვითარების მომატებული რისკი, მათ შორის იმ პაციენტებში, რომლებსაც უკვე აქვთ თირკმელების ფუნქციის დარღვევა, მათ შორის იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ შაქრიანი დიაბეტი, ღვიძლის ციროზი, გულის დეკომპენსირებული შეგუბებითი უკმარისობა, ჰიპოვოლემია და იღებენ პოტენციურად ნეფროტოქსიკურ პრეპარატებს, დიურეტიკებს და გლუკოკორტიკოსტეროიდებს. ასეთ პაციენტებში თირკმლის უკმარისობის განვითარების რისკი მნიშვნელოვნად მატულობს პრე და პოსტ-ოპერაციულ პერიოდში სისხლის დიდი რაოდენობით დაკარგვის შემთხვევაში მძიმე ქირურგიული ჩარევებისას. ასეთ სიტუაციებში არტოქსანით თერაპიის დაწყებამდე აუცილებელია სათანადო წესით ჰიპოვოლემიის კორექცია, ხოლო ტენოქსიკამის მაქსიმალური სადღეღამისო დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 40 მგ-ს; ამასთან აუცილებელია გულმოდგინე დაკვირვება პაციენტებზე, როგორც პოსტოპერაციულ პერიოდში, ისე რეკონვალესცენციის პერიოდში.
ტენოქსიკამს გააჩნია სისხლის პლაზმის ცილებთან შეკავშირების მაღალი მაჩვენებელი, ამიტომ აუცილებელია სიფრთხილის განსაკუთრებული ზომების დაცვა არტოქსანის გამოყენებისას იმ პაციენტებში, რომლებშიც მნიშვნელოვნად შემცირებულია ალბუმინი სისხლის პლაზმაში (მაგალითად, ნეფროტული სინდრომის დროს) ან რომლებიც იმავდროულად იღებენ სხვა პრეპარატებს სისხლის პლაზმის ცილებთან შეკავშირების ასევე მაღალი მაჩვენებლით, რომლებსაც შეუძლიათ კონკურენციის გაწევა ტენოქსიკამთან ამ დონეზე (პერორალური ანტიკოაგულანტები, სულფანილშარდოვანას წარმოებულები, სალიცილატები).
ასევე რეკომენდებულია სიფრთხილის შესაბამისი ზომების დაცვა არტოქსანის გამოყენებისას ზოგიერთ სხვა სამკურნალო პრეპარატთან.
დამხმარე საშუალებები
არტოქსანი შეიცავს ლაქტოზას, ამიტომ იშვიათი მემკვიდრეობითი დაავადებების მქონე პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გალაქტოზას აუტანლობა, ლაქტოზას უკმარისობა ან გლუკოზა-გალაქტოზას უკმარისობა, ეს სამკურნალო პრეპარატი არ გამოიყენება.
ზემოქმედება ავტოტრანსპორტის და მექანიზმების მართვის უნარზე
სამკურნალო პრეპარატის გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს ისეთი არასასურველი რეაქციები, როგორიცაა ძილიანობა, თავბრუსხვევა და მხედველობის დარღვევა, რამაც შეიძლება გავლენა მოახდინოს ავტოტრანსპორტისა და მექანიზმების მართვის უნარზე, ამიტომ, მათი განვითარების შემთხვევაში, აუცილებელია ავტოტრანსპორტის და მექანიზმების მართვისაგან თავის შეკავება.
ფერტილურობა, გამოყენება ორსულობის და ლაქტაციის დროს
ორსულობა
პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირებამ შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ორსულობაზე და/ან ემბრიონის/ნაყოფის განვითარებაზე. ეპიდემიოლოგიური კვლევების მონაცემები მოწმობს, რომ პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების გამოყენება ორსულობის ადრეულ ვადებზე დაკავშირებულია მუცლის მოშლის მომატებულ რისკთან, გულის მანკისა და გასტროშიზისის განვითარებასთან. გულ-სისხლძარღვთა სისტემის თანდაყოლილი დაზიანებების განვითარების აბსოლუტური რისკი მატულობდა 1%-დან დაახლოებით 1,5%-მდე; ნავარაუდევია, რომ რისკი მატულობს დოზისა და თერაპიის ხანგრძლივობის გაზრდასთან ერთად.
ცხოველებში ჩატარებულ კვლევებში დადგენილია, რომ პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების გამოყენებისას იზრდება ემბრიოფეტალური ლეტალობა პრე- და პოსიმპლანტაციურ პერიოდში. გარდა ამისა, გესტაციის პერიოდში (ნაყოფის ორგანოგენეზის პერიოდში) ცხოველებში პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების შეყვანისას აღინიშნა სხვადასხვა დაზიანებების განვითარების სიხშირის მომატება, მათ შორის გულ-სისხლძარღვთა სისტემის.
ორსულობის პირველ ან მეორე ტრიმესტრში არტოქსანი გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სარგებელი დედისათვის აღემატება ნაყოფისათვის პოტენციურ რისკს. ქალებში, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას, აგრეთვე ორსულობის პირველ ან მეორე ტრიმესტრებში, აუცილებელია პრეპარატის მინიმალური დოზების გამოყენება დროის მაქსიმალურად მცირე პერიოდში.
პროსტაგლანდინების სინთეზის ყველა ინჰიბიტორმა ორსულობის მესამე ტრიმესტრში გამოყენებისას შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს:
ნაყოფზე - გულის და ფილტვის ტოქსიკურობა (არტერიული სადინრის ნაადრევი დახურვა და ფილტვის ჰიპერენზიის განვითარება); თირკმელების ფუნქციის დარღვევა, ზოგჯერ თირკმლის უკმარისობისა და ოლიგოჰიდრამინიონის განვითარებით;
დედა და ნაყოფი (ორსულობის ბოლოს) - შეიძლება გაიზარდოს სისხლდენის დრო (ანტიაგრეგანტული ეფექტი შეიძლება გამოვლინდეს ძალიან დაბალი დოზების გამოყენების შემთხვევაშიც კი); საშვილოსნოს კუმშვადობის დაქვეითება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მშობიარობის შეფერხება და ხანგრძლივობის გაზრდა.
არტოქსანის გამოყენება ორსულობის მესამე ტრიმესტრში უკუნაჩვენებია.
არტოქსანის გამოყენება რეკომენდებული არ არის გაუტკივარების პროცედურების და გინეკოლოგიაში ქირურგიული ჩარევების დროს.
ლაქტაცია
დადგენილია, რომ ტენოქსიკამი ერთჯერადად გამოყენებისას უმნიშვნელო რაოდენობით (დოზის 0,3%-ზე ნაკლები) გადადის დედის რძეში. ამჟამად არ არსებობს მონაცემები ძუძუთი კვებაზე მყოფ ბავშვებში არასასურველი რეაქციების შესახებ, რომელთა დედებიც იღებდნენ ტენოქსიკამით თერაპიას. თუმცა, რადგან პოტენციური რისკი ბავშვისათვის არ გამოირიცხება, აუცილებელია ძუძუთი კვების ან სამკურნალო საშუალების მიღების შეწყვეტა.
ფერტილურობა
ტენოქსიკამმა, ისევე როგორც ნებისმიერმა სხვა ცოგ/პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორმა, შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ფერტილურობაზე, ამიტომ, არტოქსანი რეკომენდებული არ არის იმ ქალებში, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას. იმ ქალებში, რომლებიც ვერ ორსულდებიან, განხილული უნდა იყოს პრეპარატის გამოყენების შეწყვეტის საკითხი.
არსებობს ცალკეული ცნობები იმ ქალებში უნაყოფობის შესახებ, რომლებიც იღებდნენ თერაპიას ცოგ/პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორებით, მათ შორის ტენოქსიკამით.
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
ანტიკოაგულანტები
რეკომენდებული დოზებით ტენოქსიკამის ერთდროული გამოყენებისას დაბალმოლეკულურ ჰეპარინებთან, ვარფარინთან ან ფენპროკუმონთან წამალთშორისი ურთიერთქმედება აღმოჩენილი არ არის. მიუხედავად ამისა, რეკომენდებულია იმ პაციენტების მონიტორინგი, რომლებიც იღებენ ტენოქსიკამით თერაპიას ანტიკოაგულანტებთან კომბინაციაში.
მიუხედავად ამისა, რეკომენდებულია იმ პაციენტთა გულმოდგინე მონიტორინგი, რომლებსაც უტარდებათ თერაპია ტენოქსიკამით ანტიკოაგულანტებთან კომბინაციაში.
ანტიაგრეგანტები და სეროტონინის უკუმიტაცების სელექციური ინჰიბიტორები
აასს-ის კომბინირებული გამოყენებისას ანტიაგრეგანტებთან ან სეროტონინის უკუმიტაცების სელექციურ ინჰიბიტორებთან კუჭ-ნაწლავიდან სისხლდენების განვითარების რისკი მატულობს.
პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებები
ტენოქსიკამი გავლენას არ ახდენს პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებების (გლიბორნურიდი, გლიბენკლამიდი, ტოლბუტამიდი) კლინიკურ ეფექტიანობაზე. თუმცა, როგორც სხვა აასს-ის შემთხვევაში, რეკომენდებულია იმ პაციენტების გულმოდგინე მონიტორინგი, რომლებიც იმყოფებიან არტოქსანით და პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებებით კომბინირებულ თერაპიაზე.
სალიცილატები და სხვა აასს
ტენოქსიკამი, ისევე როგორც სხვა აასს, სისხლის პლაზმის ცილებთან შეკავშირებული ფორმისგან გამოცალკევდება სალიცილატების მიერ, რის შედეგადაც მატულობს მისი კლირენსი და განაწილების მოცულობა, აგრეთვე მცირდება სისხლის პლაზმაში მინიმალური წონასწორული კონცენტრაციების საშუალო მნიშვნელობები. იმის გამო, რომ მატულობს კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ არასასურველი რეაქციების განვითარების რისკი, რეკომენდებული არ არის ტენოქსიკამის გამოყენება სალიცილატებთან და სხვა აასს-სთან ერთად.
საგულე გლიკოზიდები
აღმოჩენილი არ არის ურთიერთქმედება ტენოქსიკამსა და საგულე გლიკოზიდებს შორის.
ატენოლოლი
ტენოქსიკამისა და ატენოლოლის კომბინირებული გამოყენებისას კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედებები აღმოჩენილი არ არის.
დიურეტიკები და/ან ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები
რეკომენდებული არ არის ტენოქსიკამის, ისევე როგორც სხვა აასს-ს გამოყენება კალიუმდამზოგავ დიურეტიკებთან ერთად. ცნობილია, რომ ასეთი კომბინაციების გამოყენებისას ვითარდება ჰიპერკალემია და თირკმლის უკმარისობა.
ზოგიერთ შემთხვევაში, აასს-მა შეიძლება გამოიწვიოს ნატრიუმის შეკავება ორგანიზმში და შეშუპებების განვითარება, დიურეტიკების ან ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების ეფექტიანობის შემცირებით. კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედებები ტენოქსიკამსა და ფუროსემიდს შორის აღმოჩენილი არ არის; თუმცა დადგენილია, რომ ტენოქსიკამი ამცირებს ჰიდროქლოროთიაზიდის ჰიპოტენზიურ მოქმედებას. როგორც სხვა აასს, ტენოქსიკამიც ამცირებს α-ადრენობლოკატორების, β-ადრენობლოკატორების და ანგიოტენზინ გარდამქმნელი ფერმენტის (აგფ) ჰიპოტენზიურ მოქმედებას. აასს-ის და დიურეტიკების ერთობლივი გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს თირკმლის უკმარისობა, ამიტომ ამგვარი კომბინაციების გამოყენებისას აუცილებელია პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის გულდასმითი კონტროლი.
პრეპარატები, რომლებსაც გააჩნია პოტენციური ნეფროტოქსიკური მოქმედება
იმ პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან ტენოქსიკამით და პოტენციურად ნეფროტოქსიკური მოქმედების მქონე პრეპარატებით კომბინირებულ თერაპიაზე, აუცილებელია თირკმელების ფუნქციის კონტროლი.
ლითიუმის შემცველი პრეპარატები
ტენოქსიკამმა შეიძლება დააქვეითოს ლითიუმის თირკმლისმიერი კლირენსი და ამასთან, გაზარდოს სისხლის პლაზმაში მისი კონცენტრაციები, მათ შორის ტოქსიკურ დონემდე; ამიტომ ამგვარი კომბინაციების გამოყენებისას აუცილებელია პაციენტებში სისხლის პლაზმაში ლითიუმის დონის გულდასმითი კონტროლი.
ანტაციდები და H2-ჰისტამინური რეცეპტორების ანტაგონისტები (ციმეტიდინი)
ტენოქსიკამის რეკომენდებული დოზების ანტაციდებთან და ციმეტიდინთან ერთობლივი გამოყენებისას ურთიერთქმედება პრეპარატებს შორის არ გამოვლენილა.
ოქროს მარილები და პენიცილამინი
კლინიკური კვლევებისას პაციენტთა მცირე რიცხვში, რომლებიც იღებდნენ ტენოქსიკამს ოქროს მარილებთან და პენიცილამინთან ერთად, მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედებები არ აღინიშნა.
მეტოტრექსატი
დადგენილია, რომ ზოგიერთი არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალება ამცირებს მეტოტრექსატის სეკრეციას თირკმლის არხებში, ამასთან მატულობს სისხლის პლაზმაში მისი კონცენტრაციები და ვითარდება მძიმე ტოქსიკური ეფექტები. ამასთან დაკავშირებით აუცილებელია სიფრთხილის გამოჩენა ტენოქსიკამის და სხვა აასს-ის მეტოტრექსატთან ერთობლივი გამოყენებისას.
ალკოჰოლი
გამოვლენილი არ არის მნიშვნელოვანი ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედებები ტენოქსიკამსა და ალკოჰოლს შორის.
ქოლესტირამინი
ქოლესტირამინთან ერთად გამოყენებისას მატულობს ტენოქსიკამის კლირენსი და განაწილების მოცულობა, აგრეთვე მცირდება მისი ნახევარგამოყოფის პერიოდი.
პრობენეციდი
პრობენეციდისა და ტენოქსიკამის კომბინირებული გამოყენებისას ამ უკანასკნელის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში შეიძლება გაიზარდოს; ამ მოვლენის კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია.
ციკლოსპორინი
ტენოქსიკამისა და ციკლოსპორინის ერთდროული გამოყენებისას ნეფროტოქსიკური მოქმედების რისკი მატულობს.
საკვების მიღება
საკვებთან ერთად მიღებისას ტენოქსიკამის შეწოვის სიჩქარე (შეფასება Cmax-ით) შეიძლება შემცირდეს უზმოზე მიღებისას არსებულ სიჩქარესთან შედარებით, თუმცა, ამასთან ტენოქსიკამის შეწოვის ხარისხის შემცირების რისკი დაბალია.
ჭარბი დოზირება
სიმპტომები
ტენოქსიკამის მწვავე ზედოზირების შემთხვევები არ დაფიქსირებულა. ასეთ შემთხვევებში მოსალოდნელია „არასასურველი რეაქციების“ პუნქტში მითითებული არასასურველი რეაქციების რაოდენობისა და სიმძიმის გაზრდა.
აასს-ის ჭარბი დოზირება პაციენტებში ხშირად უსიმპტომოა. აასს-ის ჭარბი დოზის მიღებისას ვითარდება უმნიშვნელოდ გამოხატული დარღვევები ცენტრალური ნერვული სისტემის ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ.
შეიძლება განვითარდეს სისხლდენები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. იშვიათ შემთხვევებში, აასს-ის მაღალი დოზებით მიღების შემდეგ შეიძლება განვითარდეს კრუნჩხვები, თირკმლის მწვავე უკმარისობა, კომა, სუნთქვის გაჩერება და გულის გაჩერება. არსებობს ცნობები თირკმლის უკმარისობის, ჰიპოპმნბროთრომბინემიის და მეტაბოლური აციდოზის განვითარების შესახებ.
აასს-ის მიღებისას თერაპიულ დოზებში აღინიშნა ანაფილაქსური რეაქციების განვითარების შემთხვევები; ისინი შეიძლება განვითარდეს აასს-ის ჭარბი დოზების მიღებისას.
მკურნალობა
აასს-ის ჭარბი დოზის მიღებისას უნდა შეწყდეს გამოყენება და ჩატარდეს შესაბამისი სიმპტომატური და შემანარჩუნებელი მკურნალობა; განხილული უნდა იყოს ასევე საკითხი ანტაციდებისა და პტი-ს გამოყენების შესახებ. სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს. დიალიზის დროს აასს-ის პლაზმური კლირენსი მნიშვნელოვნად არ იცვლება.
გამოშვების ფორმა
კაფსულები.
10 კაფსულა ბლისტერში.
1 ბლისტერი ჩანართ-ფურცელთან ერთად მუყაოს კოლოფში.
შენახვის პირობები
შეინახეთ ბავშვებისაგან მიუწვდომელ ადგილას, არა უმეტეს 25°С-ზე.
სად შევიძინოთ?